Συμφωνούμε ότι όντως το εμφανιζόμενο σαν Μακεδονία Σκοπιανό κράτος είναι τιτοϊκή κατασκευή. Πράγματι στις αρχές Δεκεμβρίου 1943 στη σύσκεψη του Γάιτσε ο Τίτο πρότεινε τη δημιουργία της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας». Η πρόταση αυτή υλοποιήθηκε στη μεγάλη σύσκεψη που έγινε στη Μονή Προχόρου (Prohor Ptinjski) στις 2 Αυγούστου 1944. Και τον Οκτώβριο του 1945 η Εθνοσυνέλευση του Γιουγκοσλαβικού Κομμουνιστικού Κόμματος αναγνώρισε την «Ομόσπονδη Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας» ως την έκτη Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας. Και ρωτάμε: Λειτουργεί σήμερα αυτή η Κομμουνιστική Εθνοσυνέλευση; Υπάρχει Ομοσπονδία της Γιουγκοσλαβίας; Όλα κατέρρευσαν σαν χάρτινος πύργος. Από τις τιτοϊκές κατασκευές μόνο η «Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας» διατηρείται σαν μουσειακό είδος. Μόνο που η πολιτική νομενκλατούρα φρόντισε ν’ αλλάξει τον κομμουνιστικό με τον εθνικιστικό μανδύα. Όσο για το δημοψήφισμα του 1991, αρκεί τούτο: οι Αλβανοί δεν προσήλθαν να ψηφίσουν σε μέγιστο ποσοστό. Διότι απλούστατα οι άνθρωποι ξέρουν πως είναι Αλβανοί και όχι Μακεδόνες με εισαγωγικά ή χωρίς εισαγωγικά. Και οι Αλβανοί αντιπροσωπεύουν το 1/3 και πλέον του πληθυσμού. Ο υπόλοιπος πληθυσμός είναι Βούλγαροι, Σέρβοι, Αθίγγανοι, Μουσουλμάνοι και Βλάχοι, που οι περισσότεροι έχουν ελληνική συνείδηση. Τα λείψανα του άλλοτε ακμάζοντος Ελληνισμού, λόγω τρομοκρατίας, εφαρμόζουν το «λάθε Βιώσας».

Αυτοί που αποτελούν την πολιτική και πνευματική νομενκλατούρα των Σκοπίων είναι σε μεγάλο ποσοστό φυγάδες ή τέκνα φυγάδων από την Β. Ελλάδα, που έχουν «γενιτσαροποιηθεί». Κάποτε η διεθνής κοινή γνώμη πρέπει να πληροφορηθεί ή μάλλον να ξαναθυμηθεί την τραγωδία 28.000 ελληνοπαίδων, που ο κομμουνιστικός στρατός του Ζαχαριάδη μετέφερε στο «Παραπέτασμα». Ύστερα από ειδική επιλογή και διαπαιδαγώγηση, πολλά από τα παιδιά αυτά έγιναν επίλεκτα στελέχη των νέων κομμουνιστικών καθεστώτων. Ειδικά στην περιοχή των Σκοπίων χιλιάδες παιδιά υποβλήθηκαν σε μια διαδικασία «εκμακεδονισμού». Σήμερα προβάλλονται σαν «Μακεδόνες» μη Έλληνες. Άρα, και οι συγγενείς τους στην Ελλάδα είναι «Μακεδόνες» μη Έλληνες! Είναι γνωστό ότι οι Γενίτσαροι, που αποτελούνταν κατά αποκλειστικότητα από Ελληνόπουλα, ήσαν οι πιο μεγάλοι εχθροί του Ελληνισμού. Πολλοί από τους φανατικούς ανθέλληνες των Σκοπίων, που εμφανίζονται σήμερα σαν «Μακεδόνες», ήταν μέλη της «Οχράνα». (Βούλγαροι συνεργάτες των Χιτλερικών στην κατεχόμενη Ελλάδα, που κατέφυγαν στα Σκόπια).

Όσο για το λεγόμενο ότι ο Τίτο «αναγνώρισε τους Μακεδόνες σαν ξεχωριστό λαό με δική του εθνότητα, γλώσσα και πολιτισμό», συμφωνώ απολύτως: ήταν μια πολιτική κατασκευή, όχι όμως ιστορική πραγματικότητα. Το ότι οι πολιτικές συλλήψεις γίνονται πραγματικότητα αποδεικνύεται από τη γέννηση των κομμουνιστικών καθεστώτων. Μόνο που δεν ήταν φυσιολογική γέννηση, αλλά τερατογένεση. Ειδικά, όπως αποκαλύπτεται από τα αρχεία των κρατικών αρχείων της τέως ΕΣΣΔ, η δημιουργία ιδιαίτερου Μακεδονικού έθνους ήταν απαίτηση του Στάλιν. Βέβαια ο μανιακός άρχων του Κρεμλίνου γνώριζε ότι τέτοιο έθνος δεν υπάρχει. Αλλ’ επηρεασμένος από τις θεωρίες του βιολόγου Λυσένκο (1898-1976) πίστευε πως είναι δυνατό να αλλάξει τον εθνικό χαρακτήρα ενός λαού και να του δώσει άλλο. Να δημιουργήσει μια ψευδή ιστορική συνείδηση. Κι έφερνε σαν παράδειγμα τους Λευκορώσους. Όμως, όπως οι θεωρίες του Λυσένκο για τα φυτά, έτσι και οι πρακτικές του Στάλιν για τους λαούς σκορπίσθηκαν «ως κόρφος αχύρου». Μήπως, άραγε, η «Μακεδόνικη εθνότητα» είναι το μοναδικό δείγμα που δικαιώνει τον Λυσένκο και τον Στάλιν;

Σαράντος Ι. Καργάκος, «Μακεδονία: Ιστορία εναντίον Προπαγάνδας», Οικονομικός Ταχυδρόμος, 30 Ιανουαρίου 1997