Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘θέατρο τέχνες κτλ-theatre poetry etc’ Category

Η λέξη πρωτοτυπία συνδυάζεται με την φαντασία και το ταλέντο και βγαίνει ένα απίστευτα πρωτότυπο αποτέλεσμα, καινοτομία στην τέχνη με άλλα λόγια.

Είδα σε μια σελίδα στο φβ έναν πίνακα με πετραδάκια που μαζί το ένα δίπλα στο άλλο έφτιαχναν φιγούρες και θέματα. εντυπωσιάστηκα διότι αυτό πραγματικά δεν το έχω ξανασυναντήσει πουθενά

δειτε

Και ακολουθούσε και κείμενο

-Και στο λεγα εγωωώ!Μηηη φυλάξεις τα μάλλινα,έχουμε χειμώνα πίσω ακόμααα. Πού να μ’ ακούσεις εσύ! 
«21 του Μάάάρτη είχαμε επίσημη έναρξη της Ααανοιξης!» μου έλεγες
Φάτη τωρα την Άνοιξη με βαθμούς χειμωνιάτικους και αέρηδες να μας έχουν πάρει και να μας έχουν σηκώσει. 
Τα βλέπεις;αλλά γυναίκα δεν είσαι; Πότε μας ακούσατε να μας ακούσετε και τώρα!
-Σταμάτα χριστιανέ μου τον εξάψαλμο δρόμο- δρόμο,στους Χαιρετισμούς πάμε,θα τον ακούσουμε εκεί,είναι ανάγκη να τον ακούω προκαταβολικά;;;
Εδω την Καθαρά Δευτέρα ο κόσμος έκανε μπάνιο στη θάλασσα,μέχρι και γκαστρωμένες έκαναν, ήξερα εγώ οτι θα τον πιάσει το γλυκύ του αντακάπου; 
Παναπεί κρυώνεις τώρα με το παρτεσού; τι θα φόριες,τη σκανμπαβία; εγώ πάντως με την κάπα μου μια χαρά είμαι,αλλά μπορείς μια φορά να μη με ψάλλεις και μου το βγάλεις ξύδι;δε μπορείς,τάμα τόχεις!😤 
Και σταμάτα να κάνεις χειρονομίες και γινόμαστε ρεντίκολο στον κόσμο,α μα πια δεν υποφέρεσαι αιρεσιάρης άνθρωπος!

καταπληκτική δουλειά με λίγα λόγια!!!!!

ΤΕΧΝΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ

Οι μορφές σύγχρονης τέχνης με αηδιάζουν, αυτά τα σχήματα που βρίσκονται σε πίνακες σε μουσεία δεν έχουν καμία δυναμική είναι γεμάτα αρνητική ενέργεια . Είναι υποτίμηση της τέχνης, είναι παρακμή> Τα πετραδάκια όμως!!!!!!!! Πραγματική τέχνη, μοναδική ιδέα…. Μπράβο Χαρά!!!! Πραγματικά μία έκθεση με τέτοιες δημιουργίες θα άξιζε

Advertisements

Read Full Post »

Τι και αν πέρασαν δέκα ολόκληρα σχεδόν χρόνια; Και λέω σχεδόν διότι τον Απρίλη του 2009 είχαμε την μεγάλη πρεμιέρα της θεατρικής παράστασης που επανέφερε στο προσκήνιο την Θεατρική Ομάδα Ερμιονίδας (μετέπειτα Θεατρικός Όμιλος Ερμιονίδας ) μετά από μια απουσία πολλών ετών.

Τα πράγματα βέβαια εξελίχθηκαν από τότε. Μέλη έφυγαν, μέλη ήρθαν. Ο χώρος «Αρτίκι» είναι πλέον η έδρα του Ομίλου. Και σαφώς διοργανώνονται πλέον και Φεστιβάλ που φιλοξενούν καλλιτέχνες και παραστάσεις και ανεβάζουν κατά πολύ το επίπεδο πολιτισμού της Ερμιονίδας.

Όμως…. δεν θα ήθελα να το δω το συγκεκριμένο έργο να πω την αλήθεια. όχι γιατί οι νέοι συντελεστές και ερασιτέχνες ηθοποιοί δεν είναι καλοί – κάθε άλλο, θα δώσουν τον καλύτερο τους εαυτό όπως κάνουν σε κάθε παράσταση – αλλά πως να το κάνουμε η τότε σύνθεση που έκανε πραγματικό πάταγο είχε …. άλλη χάρη, είχε καταρχήν δύο μεγάλους πολύ μεγάλους συντελεστές και ερασιτέχνες ηθοποιούς που δεν βρίσκονται πλέον κοντά μας. Μόνο και μόνο από αυτό δεν θα μου … πήγαινε να το δω. Θα μου φαινόταν πολύ λίγο αν και μπορεί να είναι καλύτερο αλλά δεν….

Θα έλεγα λίγο ότι δεν «κολλάει» αυτή η επαναφορά και πολύ. Ανάμικτα συναισθήματα και αναμνήσεις όχι μόνο από εμάς τους πρώτους συμμετέχοντες αλλά και από το κοινό που θα κάνει επιτόπου την σύγκριση… Διότι πως να το κάνουμε το πρωτότυπο είναι πάντα πρωτότυπο. Και για να προλάβω τα σχόλια του τύπου ότι παίζονται ακόμα παραστάσεις από την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία και δεν ήρθε κανένας αρχαίος να μας ζητήσει το λόγο, θα πω ότι εδώ μιλάμε για μια πολύ μικρή κοινωνία, μια κωμόπολη που αν μη τι άλλο είχε τόσα έργα να διαλέξει και να πρωτοτυπήσει θετικά. Χωρίς σκέψη αυτή η επιλογή ολίγον!

Καλή επιτυχία – όπως και να χει – παιδιά. Θα είναι καλή η παράσταση αλλά τι να κάνουμε θα είναι η δεύτερη της βερσιόν

ΔΔ

Read Full Post »

Αφρός κι αθέρας πλεούμενοι πόθοι ύμνων ζεστά ακρογιάλια ο λογισμός και το κάποτε.

Μνημείο μιας ημέρας για κατάθεση στεφάνου το τώρα. Ανείδωτη ματιά φωτός παρείσακτη του ήλιου και γλυτωμός στα σίδερα των αγκαλιών. Βασίλισσα οξειδωμένη σ’ έντυσε η παγωνιά του κενού.

Καλόηχο άκουσμα μέσα σε εύσαρκους λόγους που μες απ’ τα χέρια μου χάνεσαι στις νεφέλες. Τ’ όνομά σου αυτοσκοπός μα λίρα κίβδηλη το ρούχο σου φαντάζει καθώς μες στο μαντρί τη βούληση σελώνεις.

Εκεί μες στο μαντρί της λευτεριάς όπου ελεύθερα κυλά το δάκρυ του Κλεισθένη. Εκεί όπου ακόλουθοι και αυλικοί κατάργηση νομολογούν της ουσίας σου. Κάποτε οι καρδιές ζεστές απ’ τ’ άκουσμά σου… μ’ ασκήτεψαν οι αγκαλιές στης ξέρας την αγκάλη…

Τώρα την άνοιξη που σεργιανούν οι πόθοι στις πλατείες τορπίλες κλέφτες στις γωνίες το στόχο τους ζητούν. Τώρα των ιδεών η πόλη συλημένη άθυρμα των ειδικών. Οσμή ασέλγειας τριγύρω και μέσα. Κι Εσύ φιμωμένο λουλούδινο άρωμα…

Ηλιοσταλίδα σε κλουβί σαν εκκλησιά χωρίς πιστούς μέλι χωρίς τη γλύκα. Τι κι αν σε έραναν τα λόγια τα χέρια πώς σε σταύρωσαν! Ω, Εσύ, θείο μου ΔΩΡΟ, τί κι’ αν σ’ έχω, πόσο μου λείπεις!

Ιωάννης Παναγάκος

Read Full Post »

Αδέρφια, φίλοι μου,
Ας κρατήσουμε αναμμένη στις καρδιές μας
τη φλόγα απ’ τ’ απόδειπνο φως του Σωτήρος
που θ’ ανατείλει ξανά απόψε για τον άνθρωπο,
κερί Ανάστασης μες στις φούχτες μας,
μα πιο πολύ στον κόρφο της καρδιάς.
Έστω και μια σπίθα τρεμόσβηστη,
ατόφιο φως, ασπίδα μας
στις ανασαιμιές του πύρινου σκότους.
Ατόφιο φως να φέγγει τον δρόμο προς την Αρετή
που χάσαμε μες στις ιοβόλες γειτονιές
των επίπλαστων παραδείσων
που μας χάρισαν έπαθλο
για την ευήθεια της ιδιωτείας μας
αυτοί που ξέρουν να θωπεύουν
με πλεόνασμα ελλειμμάτων
διαφεντεύοντας την αξιοπρέπεια.
Αδέρφια, Χρόνια Πολλά!
Ας αφήσουμε να φωτιστεί η ψυχή μας
απ’ το αναστάσιμο φως της αγάπης
και να εγκολπωθεί την Τόλμη και την Αρετή
του Ελληνικού ιδεώδους.
Συγχωρέστε με να επαναλάβω κάτι
που το έχω ξανά ευχηθεί…
Μέσα στις μπόρες, στις σκοτούρες,
στις δολιχοδρομίες της ζωής,
στο άγχος για τον άρτον τον επιούσιον,
μέσα σ’ όλα αυτά που μας σκορπίζουν,
σκορπίζουν την ανθρωπιά μας,
μήπως έχουμε ξεχάσει ένα λιμάνι που μας λείπει;
Λιμάνι, μα και ναυπηγείο, ταυτόχρονα,
της ύπαρξής μας, της οντότητάς μας!
Το λιμάνι της αγάπης,
της αξιοπρέπειας, του σεβασμού!
Το μουράγιο της σεμνότητας,
της τιμής, της αρετής,
της τόλμης και του θάρρους!
Τον μόλο της καρδιάς,
της ανθρώπινης ζεστασιάς και θαλπωρής,
της στοργής γι’ αυτούς που αγαπάμε
και γι’ αυτούς που έπρεπε
– όλον τον κόσμο –
να αγαπάμε!
Το καρνάγιο της ευλάβειας, της προσευχής!…
Χρόνια Πολλά και φωτισμένα αδέρφια μου!
Προσευχηθείτε για το Αναστάσιμο αύριο
των ψυχών μας και της Ελλάδας μας!
Του κόσμου ολάκερου!!
Προσευχηθείτε!
Προσευχηθείτε και γρηγορείτε!
Αφυπνιστείτε, ανδρωθείτε, αγωνιστείτε!!
Χρόνια Πολλά!
Χρόνια Ελεύθερα! Ανθρώπινα Χρόνια!
Ανθρώπινα κι Ελληνικά!!
Είθε!
Καλά Χριστούγεννα και Καλή Αναστάσιμη Χρονιά!!

Ιωάννης Παναγάκος

Read Full Post »


Ποιητής, τραγουδιστής, επαναστάτης, ο Τζιμ Μόρισον ήρθε σε αυτόν τον κόσμο στις 8 Δεκεμβρίου του 1943 και στο σύντομο πέρασμά του πρόλαβε να γράψει τη δική του ιστορία στη ροκ μουσική.

Η ποίηση μέσα από τους Doors

Στα φοιτητικά του χρόνια στο Λος Άντζελες γεννήθηκε η ιδέα της ίδρυσης μιας μπάντας, μέσω της οποίας ο Τζιμ θα έκανε ευρέως γνωστά τα ποιήματά του στο κοινό. Στις 8 Ιουλίου του 1965 μαζί με τον συμφοιτητή του Ρέι Μάνζαρεκ, σε μια συνάντηση που είχαν στην παραλία του Βένις στο Λος Άντζελες αποφάσισαν να δημιουργήσουν τους «Doors». Το όνομά τους προέρχεται από το μυθιστόρημα «Οι Πύλες της Ενόρασης» του Άλντους Χάξλεϋ. Λίγο αργότερα ενσωματώθηκαν ο ντράμερ Τζον Ντένσμορ και ο κιθαρίστας Ρόμπι Κρίγκερ.

Το συγκρότημα κυκλοφόρησε έξι άλμπουμ μέχρι το 1971 που διαλύθηκε εξαιτίας του θανάτου του Τζιμ Μόρισον. Πρόκειται για τα «The Doors» (1967), «Strange Days» (1967), «Waiting for the Sun» (1968), «The Soft Parade» (1969), «Morrison Hotel» (1970), «L.A. Woman» (1971) τα οποία περιλαμβάνουν μεγάλες επιτυχίες.

πηγή – https://www.sdna.gr/monimes-stiles/san-simera/article/407683/tzim-morison-i-gennisi-enos-megaloy-poiiti-picsvid?fbclid=IwAR3_CxjGcQ_mj_hMIpfb0kSyhW35SWmXJcQDAhsJK2O9EPI-RoAygH7XwFU

Read Full Post »

Τη μέρα που γιορτάζαμε το όχι του σαράντα
Ελληνοπούλι αητόπουλο, της λευτεριάς κλωνί
ψηλά τη γαλανόλευκη στου ήλιου το θρονί
να στήσει ονειρευότανε με την ψυχή του αγάντα`
της λευτεριάς μπαλάντα
Ελλάδα να υμνεί!

Στη Βόρειο Ήπειρο π’ ανθεί το αίμα των ηρώων
που έπεσε για λευτεριά του Έθνους η αλκή,
ο Κωνσταντίνος ύψωνε σημαία Ελληνική
πιστός τοις κείνων ρήμασι, στο έθος των πατρώων`
κληρονομιάς προικώον
πατρίδα μας γλαυκή.

Μα κάπου παραμόνευαν τα όργανα του Ράμα
τα σκοτεινά υποχείρια του νέου Αλή Πασσά
που δε νογά πολιτισμό, για θάνατο λυσσά
και τύλιξαν τη μάνα του στα μαύρα και στο κλάμα`
στον ουρανό αντάμα
μαύρος καπνός φυσά.

Τώρα η θλίψη τριγυρνά στο δοξασμένο χώμα
που δέχτηκε στο σώμα του το αίμα τ’ αχνιστό
μα έτσι πάνε οι ήρωες, κρατώντας τον ιστό
κι ας πέφτουν σφαίρες σαν βροχή στο τιμημένο σώμα`
της λευτεριάς το χρώμα
στο βλέμμα το ζεστό.

Αητοπερήφανε Έλληνα, Κατσίφα Κωνσταντίνε
που στην καρδιά σου φώλιαζε του γένους η τιμή
δε σ’ έσκιαζαν οι απειλές, οι μπόρες κι οι διωγμοί
με τη σημαία στα χέρια σου σε βρήκαν, λευκέ κρίνε`
της λευτεριάς το είναι
τα βόλια στο κορμί!

Έτσι πεθαίνουν οι αετοί, με τη σημαία στα χέρια
κι η δόξα και η αρετή στεφάνι σου στην κεφαλή
πού ’χες Ελλάδα στην ψυχή, κι όνειρα όμορφα ευκλεή
της λευτεριάς τα σήμαντρα να ακουστούν στ’ αστέρια`
ονείρατα αιθέρια
να γίνουνε δαυλοί!

Ιωάννης Παναγάκος (8/11/2018).

45011824_10217151758574154_7591824504972640256_n

Read Full Post »

Μία οργανωμένη εκδήλωση με νέους Έλληνες ανερχόμενους σχεδιαστές εικαστικούς και δημιουργούς είχαμε την τύχη να απολαύσουμε χθες στην Διπλαρειο σχολή. Η έκθεση περιελάμβανε διάφορες δημιουργίες από το χώρο της μόδας καθώς και πίνακες ζωγραφικής. Στο τέλος παρακολουθήσαμε επίδειξη μόδας και απολαύσαμε τις νέες τάσεις που θα φορεθούν την επόμενη σεζόν. Η πέμπτη χρονιά αυτής της εκδήλωσης μας άφησε κυριολεκτικά άφωνους με την άρτια οργάνωση της.

Read Full Post »

Older Posts »