Archive for the ‘ιστορία – history’ Category

This is the unbelievable concept of the illegal and ridiculous document called “Prespes agreement”.

So, please do not feel pity for the party who is stealing the Makedonian identity (Skopje), but for the party that is losing its ancient inheritance (Greece)


The quicker we understand that the “Prespes agreement” is completely insane, the better for all concerned. Transparency and historical facts needs to prevail:

  • by confessing and confirming the Greek and ancient origin of Makedonia,
  • but naming two totally different peoples (Greek and Slavs) as Makedonians.

We certainly want to live in peace with our neighbours! We can achieve this by respecting and being proud of one’s true history, and not by stealing our neighbours’…

There is only one solution and way forward. The very clear historical and logical truth:

There is only one original Makedonia: it is the place where this Greek city-state was established and flourished, where its kings were born and grew up, where the source of the ancient Greek – Makedonian spirit was born and spread to the rest of the world.  And is not only the famous Alexander the Great, but also his teacher Aristoteles, whom along with his teacher Plato, he has been called the «Father of Western Philosophy«, who wrote hundreds of books, of course, in his native Greek language.


Its agreement stupid

The so called, «Prespes agreement», obviously cannot settle the issue of Makedonia, by naming Greeks and Slav-Albanians all together as “Makedonians»; the history of both, as “Makedonian»; their products as Makedonian and baptizing a Bulgarian dialect as a «Makedonian language», when the ancient and modern day Makedonians are Greek (also according to the agreement, article 7.2  https://s.kathimerini.gr/resources/article-files/symfwnia-aggliko-keimeno.pdf ), and who speak the Greek language.

Thus, this ridiculous and unacceptable agreement, is officially stealing the history and the name of the original MAKEDONIANS, who are only but GREEK!


 Examples of the paranoiac results of this untrue, terrible and ridiculous doc:

  • Makedonian people
  • Makedonian wine
  • Makedonian borders

Please name which is the native origin of the above entities

  • The ancient philosopher Aristotelis was Makedonian
  • The official Makedonian language is of ’Slav’ origin
  • According to the official Makedonian language, the name of the capital city of Makedonia is Solun.                                                                                                                   

Please tell us what was the spoken language of Aristotelis and the original name of the capital of Makedonia??

Dear reader, surely you are confused, because this is the purpose of the “Prespes agreement” and the artificial Makedonia issue.


We remind you that the “Prespes agreement” was a result of a non-clear negotiation procedure, where:

  • The procedure started with an illegal referendum in Skopje, where 36.91% of the voters participated, when at least 50% minimum is required (according to their Constitution).
  • In both countries (Greece and Skopje) we had tremendous political pressure, by the world leaders
  • The relevant votes and majorities, in both parliaments, were achieved with the pressure and redemption of consciousness of many members
  • The president of Skopje have not signed the agreement yet
  • The UN have not formally accepted the new name, yet
  • And many – many other examples of democracy and law violations

So this agreement is a humanitarian crime against both countries, both people, where it:


The very basic points of the Makedonian history and identity, are no closer, to the people and the country of Skopje, as the ones of Brazil and Japan! 

  • The Slavs came to Makedonia region after 800-1.000 years after Makedonians, which is a completely different tribe, with different language and civilization, as their first president Kiro Gligorof confessed (video: https://www.youtube.com/watch?v=O7LQFYc8Sf0  picture of another statement – confess:  https://i.pinimg.com/originals/4d/69/6a/4d696a17a008808558caa905c32fd376.jpg  ).
  • All Makedonian kings had Greek names, that only Greeks can read, pronounce and explain (most of the Greek names have a meaning), like:
    • Krateros = powerful
    • Philippos = Filos + ippos = friend of horse
    • Alexandros = Alex + andros = protect from the man (from the enemy)
    • Amyntas =  defence
    • The 3 main Makedonian dynasties were Greek, were the oldest and biggest (Argeads) claimed their origin from the famous Greek hero Hercules and region Argos (in Peloponnese, near Sparta). The other 2 had also 100% Greek names (Antigonid and Antipratrid)
  • The family and other people connected with Alexander the Great:
    • Philippos II (father)
    • Olympias (mother) = from the mount Olympus. Olympia is also the holy place where were held the Greek Olympic games every four years beginning in 776 B.C. https://whc.unesco.org/en/list/517/ .
    • Thessaloniki (sister) took her name from the victory (= niki) of Makedonians against the Greek region of Thessaly = Thessalon+niki
    • Leonidas (his uncle and his first teacher), had the same name with many other Greeks, like Leonidas from Sparta, very famous for his heroic defence with 300 Spartans against 100.000 Persians at Thermopylae 480 B.C.

o    Aristotelis = aristos+telos = (the man with) best intentions, teacher of Alexander the Great.

o    Alexander named his horse Voukefalas = Vou + kefalas = ox’s  head (because he had a big head)

  • All written evidence is only in the Greek language (e.g. inscriptions on monuments and coins)
  • The house of the Greek gods where on the mountain Olympos in Makedonia
  • Alexander the Great was fighting for the freedom and the glory of Greece and spread the Geek language in most occupied countries
  • The era after the death of Alexander was named The Hellenistic Era (Greek Era)

 Generally the people who are aware of the classic ancient history, or are speaking Greek, understand that this is an unbelievable story and a joke that we have to end for

  • The sake of global history
  • for an EU without frontiers, but with strong ethnic identities, who will sustain their history and tradition
  • for peaceful neighbouring
  • for better future for our children in the Balkans and Europe


Stratos Chatzikefalas / Στράτος Χατζηκεφαλάς

Read Full Post »

Δριβάλας Ανδριανός του Παντελή – ο παππούς μου

Ένας απο τους πολλούς της Εθνικής Αντίστασης που υπερασπίστηκε την πατρίδα μας την Ελλάδα και είπε ΟΧΙ στη Γερμανική κατοχή.

Τότε οι Έλληνες πολεμησαν με σθένος τον εχθρό για πολλες ημέρες και ο αγώνας τους έμεινε ανεξιτηλος στους αιώνες.

Μελος του ΕΑΜ – σημαίνει Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο- ο ήρωας παππούς μου που ουδεμία σχεση ειχε με κόμματα που προσπάθησαν να καπιλευτουν την αντίσταση. Πατριώτης και Έλληνας.



Read Full Post »

Ένα πραγματικά εξαιρετικό κείμενο που μου έστειλαν σχετικά με τη Μακεδονία όπου παραθέτουν πολλά ιστορικά αδιάσειστα στοιχεία

Η (Α)συμφωνία των Πρεσπώνήο αφελληνισμός των Μακεδόνων και ο «Μακεδονισμός» των Σλάβων
Είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγιαγιατί η ψυχή μας αύριο κάνει πανιά.[1]
   Η λεγόμενη «συμφωνία» των Πρεσπών της 17ης Ιουνίου 2018 δεν είναι μια ήσσονος σημασίας «συμφωνία», που ενδιαφέρει μόνο τους ειδικούς, αλλά μια μείζονος σημασίας «συμφωνία», που απασχολεί σχεδόν όλους τους Έλληνες.

Συνεχίστε εδώ


Read Full Post »

Ο Αλέξανδρος Γ΄ ο Μακεδών (356 – 323 π.Χ.) ή Μέγας Αλέξανδρος, ήταν βασιλιάς της Μακεδονίας, Ηγεμών της Πανελλήνιας Συμμαχίας κατά της Περσικής αυτοκρατορίας, Φαραώ της Αιγύπτου, Βασιλιάς της Ασίας και βορειοδυτικής Ινδίας, και οι κατακτήσεις του αποτέλεσαν τον θεμέλιο λίθο της Ελληνιστικής εποχής των βασιλείων των Διαδόχων και Επιγόνων του.

Ο Αλέξανδρος νικά το Δαρείο στη μάχη της Ισσού Ψηφιδωτό από την Πομπηία, Αρχαιολογικό Μουσείο ΝάποληςΓεννήθηκε στην Πέλλα της Μακεδονίας τον Ιούλιο του έτους 356 π.Χ.. Γονείς του ήταν ο βασιλιάς Φίλιππος Β’ της Μακεδονίας και η πριγκίπισσα Ολυμπιάδα της Ηπείρου. Ως βασιλιάς της Μακεδονίας, συνέχισε το έργο του πατέρα του, Φιλίππου Β’, και του παππού του Αμύντα Γ’, ικανών στρατηγών, πολιτικών και διπλωματών, οι οποίοι διαδοχικά αναμόρφωσαν το Μακεδονικό βασίλειο και το εξέλιξαν σε σημαντική δύναμη του Ελληνικού κόσμου, και με τη σειρά του ο Αλέξανδρος το διαμόρφωσε σε παγκόσμια υπερδύναμη. Υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους στρατηγούς στην ιστορία, και κατά την περίοδο των 13 ετών της βασιλείας του (336 – 323 π.Χ.) κατέκτησε το μεγαλύτερο μέρος του τότε γνωστού κόσμου (Μικρά Ασία, Περσία, Αίγυπτο κλπ), φτάνοντας στις παρυφές της Ινδίας, και χωρίς να έχει ηττηθεί σε μάχη που ο ίδιος συμμετείχε. Οι Αλεξανδρινοί χρόνοι αποτελούν το τέλος της κλασσικής αρχαιότητας και την απαρχή της περιόδου της παγκόσμιας ιστορίας γνωστής ως Ελληνιστικής.

Πέθανε στην Βαβυλώνα, στο παλάτι του Ναβουχοδονόσορα Β’ στις 10 Ιουνίου του 323 π.Χ., σε ηλικία ακριβώς 32 ετών και 11 μηνών. Το σύνολο της επιρροής του, συχνά τον κατατάσσει μεταξύ των κορυφαίων παγκοσμίων προσωπικοτήτων όλων των εποχών με τη μεγαλύτερη επιρροή, μαζί με τον δάσκαλο του Αριστοτέλη.


Λίγο πριν την αναχώρηση για την Αραβία, στις 2 προς 3 Ιουνίου 323 π.Χ. συμμετείχε σε συμπόσιο έπειτα από το οποίο εκδήλωσε πυρετό, που διήρκεσε και τις επόμενες ημέρες αναγκάζοντάς τον να μεταθέσει την ημερομηνία αναχώρησης. Μετά από μια σύντομη βελτίωση της υγείας του κατέρρευσε ξανά, χωρίς να μπορεί να περπατήσει ή να μιλήσει. Η φήμη ότι είχε ήδη πεθάνει ανάγκασε τους στρατηγούς του να επιτρέψουν σε όλους τους στρατιώτες του να περάσουν από τον κρεβάτι του για να τον αποχαιρετίσουν. Με τη συνολική ασθένεια να διαρκεί 10 ημέρες, πέθανε στις 10 ή τις 11 Ιουνίου 323 π.Χ..

Η νεκρική άμαξα του Αλεξάνδρου, αναπαράσταση του 19ου αιώνα σύμφωνα με την περιγραφή του Διόδωρου του Σικελιώτη.

Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, το σώμα του καθαρίστηκε και τοποθετήθηκε σε ένα γυάλινο φέρετρο γεμάτο μέλι. Το σώμα του παρέμεινε στη Βαβυλώνα για δύο έτη, έως και το 321 π.Χ., οπότε και πήρε το δρόμο της επιστροφής για την Ελλάδα ώστε να ταφεί στη Μακεδονία. Ο Πτολεμαίος όμως, μεσολάβησε και απέσπασε το σώμα του Αλέξανδρου ενώ βρισκόταν σε πορεία προς τη Μακεδονία, παίρνοντας το στην Αύγυπτο της οποίας ήταν ο κυβερνήτης. Ανάλογα με τις μαρτυρίες, το σώμα του τοποθετήθηκε στη Μέμφιδα αρχικά -με την Αλεξάνδρεια να είναι μόνο ένας μικρός οικισμός την εποχή εκείνη-, και αρκετά αργότερα στην Αλεξάνδρεια όταν αυτή επεκτάθηκε, ή στην Αλεξάνδρεια από την αρχή.

Ο Αλέξανδρος και ο δάσκαλος του, ΑριστοτέληςΤα ιστορικά στοιχεία που έχουν διασωθεί ως σήμερα, αναφέρουν πως η Αλεξάνδρεια είναι η τελευταία γνωστή τοποθεσία της σωρού του. Ο τελευταίος που φέρεται να έχει επισκεφτεί τη σωρό ήταν ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Καρακάλλας το 215 μ.Χ., και από τότε δεν διασώζονται άλλες μαρτυρίες επισκεπτών της σωρού, και η ακριβής τοποθεσία του τάφου του Μεγάλου Αλεξάνδρου είναι άγνωστη μέχρι στιγμής.

Read Full Post »

May 19th: National Memorial Day of the Genocide of the Greeks of Pontos

Around 1.5 million Greeks were killed, 353.000 alone in Pontos (Northern Turkey today)

Pontian and Anatolian Greeks were victims of a broader Turkish genocidal project aimed at all Christian minorities in the Ottoman Empire. A total of more than 3.5 million Greeks, Armenians, and Assyrians were killed under the successive regimes of the Young Turks and of Mustafa Kemal from roughly 1914 to 1923. Of this, as many as 1.5 million Greeks may have died. The end of the genocide marked a profound rupture in the long Greek historical presence on the Asia Minor.

Greek communities began inhabiting Anatolia (Greek for “east”), otherwise referred to as the Asia Minor, since the 12th century BCE. They centered mostly along the Aegean littoral, although some Greeks, known as Pontians, went further east and colonized the southern shores of the Black Sea. Turkic peoples migrated into Anatolia over the first millennium CE and by the 14th century had established the Ottoman Empire. Over the next six hundred years, the Empire organized its ethnically diverse population into the millet system, thereby ensuring cultural and religious pluralism. Under this system, the Ottoman Greeks, like other Christian communities in the Empire, were provided with a degree of autonomy.

The geographic extent and political power of the Ottoman Empire began to decline over the 19th century as subjected peoples, especially the Greeks, began exerting their own nationalist aspirations. With the support of the Great Powers, the Greeks successfully overthrew Ottoman rule during their War of Independence from 1821 to 1830, thereby establishing the modern Greek state as it is currently situated at the tip of the Balkan Peninsula. However, the over two and a half million ethnic Greeks still living in Anatolia, separated from their Balkan compatriots, suffered the scorn of an increasingly vitriolic Turkish nationalism tainted by a bitter sense of humiliation. The Young Turk movement emerged from this context, eventually aiming to turn the multiethnic Ottoman Empire into a homogenous Turkish nation state. Under the banner of the Committee for the Union of Progress (CUP), this ethnic nationalist movement assumed power after a coup d’état in 1913.

This political revolution occurred in the midst of the Balkan Wars from October 1912 to July 1913, which ultimately ended five centuries of Ottoman rule in the Balkans. Afterwards, there was a brief diplomatic effort between the Greeks and the CUP to arrange a population exchange. However, the outbreak of World War I stunted this effort, and instead the CUP took its own radical initiatives. They began singling out all able-bodied Greek men, forcibly conscripting them into labor battalions which performed slave labor for the Turkish war effort. Greek children were stolen and forcibly assimilated into Turkish society. Greek villages were brutally plundered and terrorized under the pretext of internal security. Indeed, as with the Armenians, the Greeks were generally accused as a disloyal and traitorous “fifth-column,” and eventually most of the population was rounded up and forcibly deported to the interior. This modus operadi was more or less the same for all three Christian victim groups.

Again with support of the Great Powers, Greece invaded part of Anatolia immediately after the defeat of the Ottomans in World War I. Centered around the Aegean port city of Smyrna (now known by its Turkish name, Izmir), Greek occupation forces brutally subjected local Turks, thereby further stoking interethnic conflagrations. At the same time, Mustafa Kemal Pasha was leading a Turkish resurgence, eventually dispelling the Greek military from Anatolia. Turkish forces retook Smyrna in September 1922, instigating a massive anti-Greek pogrom. On September 13, a fire broke out amidst the chaos, spreading uncontrollably over the next two weeks. The Smyrna catastrophe took the lives of somewhere between 10,000 to 15,000 Greeks. Two months later, diplomatic negotiations between the Kemalist regime and the Great Powers began in Switzerland, leading to the signing of the Treat of Lausanne in February 1923. The sovereign status of a Turkish nation state was thereby affirmed, and the Great Powers essentially condoned the Turkish genocidal project.

The demographic consequences of the Greek genocide are not objectively certain. The prewar population of Greeks was at least 2.5 million. Over the course of 1914 to 1923, about one million had migrated, some voluntarily but most under coercion. As many as 1.5 million Greeks died, either from massacre or exposure, although this figure is not positive. Presently, a miniscule Greek population remains in Turkey. Greek communities annually commemorate the genocide on September 14 in recognition of the Smyrna catastrophe.

Read Full Post »


Γράφει η Κορίνα Πενέση

Όσο ευφάνταστα μπορεί κανείς να σκεφτεί πώς θα ήταν η Ελλάδα χωρίς την πρόωρη απώλεια του Ίωνα Δραγούμη το 1920, άλλο τόσο ευφάνταστα αναρωτιέται πώς θα ήταν αν ο Παύλος Μελάς δεν είχε σκοτωθεί τόσο νωρίς. Το ότι και τα δύο αυτά πολύ σημαντικά πρόσωπα της νεώτερης ιστορίας μας είχαν συγγενικό δεσμό και ταυτότητα σκέψεων και ενεργειών μπορεί να είναι μια απλή συγκυρία ή μπορεί και να οφείλεται μέσα στην ατμόσφαιρα στην οποία ανατράφηκαν…

Εκατόν δεκατέσσερα χρόνια συμπληρώνονται από τον θάνατο του Παύλου Μελά. Λίγο έως πολύ όλοι γνωρίζουμε τον πατριωτισμό και τη θυσία του για να εξασφαλισθεί η ελληνικότητα της Μακεδονίας. Ένας νεαρός και ενθουσιώδης αξιωματικός που εγκατέλειψε την ηρεμία της υπηρεσίας και τη γαλήνη ενός μεγαλοαστικού αθηναϊκού σπιτιού για να πιάσει το καριοφίλι και κάτω από την προστασία μιας μάλλινης κάπας να πρωταγωνιστήσει σ’ έναν εντελώς αβέβαιο αγώνα.

Ο Μακεδονικός Αγώνας, που ο Παύλος Μελάς, μαζί με πολλούς άλλους, σφράγισε τον Οκτώβριο του 1904 με τον άδικο και ηρωικό του θάνατο, είναι ένας μεγάλος σταθμός της εθνικής μας πορείας: Μεγάλος γιατί οδήγησε στη σωτηρία και στην απελευθέρωση της Μακεδονίας και έγινε αφορμή να αποκαλυφθούν και πάλι οι θεμελιακές εκείνες αρχές, που συνιστούν το διαχρονικό χαρακτήρα του Έλληνα.

Ο Παύλος Μελάς, κατά τη διάρκεια των παιδικών και εφηβικών του χρόνων, πέραν από τα εκ γενετής προτερήματα και ελαττώματά του, ανέπτυξε, ως ένα μεγάλο βαθμό, την προσωπικότητά του και απέκτησε τα ωραία ιδανικά του κάτω από τη συνεχή επιρροή της οικογενειακής του παράδοσης, του οικογενειακού περιβάλλοντος, της συμπεριφοράς και της πατριωτικής δράσης του αγωνιστή πατέρα του, των σοβαρών πολιτικοστρατιωτικών γεγονότων που συνέβησαν στην περίοδο 1878-1885, αλλά και του εθνικού παλμού που επικρατούσε-την ίδια εποχή- σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία και κυρίως στα Δημοτικά Σχολεία και Γυμνάσια της χώρας. Επομένως, συνειδητή και αταλάντευτη ήταν η απόφασή του να διαλέξει το υψηλό λειτούργημα του αξιωματικού, γιατί πίστευε ακράδαντα ότι με αυτόν και μόνον τον τρόπο θα μπορούσε να υπηρετήσει την πατρίδα του και για αυτήν να θυσιαζόταν. Έτσι λοιπόν, τον Αύγουστο του 1891, ο Παύλος Μελάς, ύστερα από πενταετή ευδόκιμηφοίτηση στο Στρατιωτικό Σχολείο Ευελπίδων (ΣΣΕ), διανύοντας το 21° έτος, ονομάσθηκε Ανθυπολοχαγός Πυροβολικού, έδωσε τον όρκο του Αξιωματικού.Πίστευε ότι ο στρατός αποτελεί το μεγαλύτερο εθνικό σχολείο, από το οποίο όλοι θα αποφοιτήσουν και έτσι θα αποκτήσουν ενιαία αντίληψη επ’ αγαθώ της Πατρίδος.

Η συνέχεια


Read Full Post »


Τ’ Αυγούστου η δεκατέσσερις ήταν θλιμμένη μέρα

κι είχε μαυρίλα ο ουρανός και τ’ άστρο της καρδιάς μας

γιατί έφυγε ένας ήρωας απ’ τ’ άδικο το χέρι

του Τούρκου του δερβέναγα κι απ’ της Τουρκιάς το μίσος

που κάθε μέρα, κάθε αυγή τον ήλιο τον ντροπιάζει

και τα νερά και τα σπαρτά κι η φύση αποτροπιάζει

γιατί την Κύπρο κούρσεψαν, της εμορφιάς το κάλλος.

Στ’ Αυγούστου δεκατέσσερις ο Τάσος κηδευόταν

και τον ξεπροβοδούσανε στης δόξας τα λημέρια

οι σύντροφοί του, οι αετοί στο πύρωμα του αγώνα.

Στ’ Αυγούστου δεκατέσσερις, εκειά, την ίδια μέρα

ξάφνου τα σύννεφα έφυγαν και ξαναβγήκε ο ήλιος

ήλιος ενάντια στης σκλαβιάς το ματωμένο χέρι.

Ιάσων μονοσάνδαλος με βάρκα την ψυχή του

στο φράγμα της Δερύνειας, μπρος στους δεσμώτες του ήλιου

ο Σολωμός του Σολωμού δεν ημπορεί την ύβρη

της κατοχής το άδικο, του Τούρκου το μαχαίρι

και με τον ήλιο στη ματιά, στο στόμα το τσιγάρο

τον ήλιο εσήκωσε ψηλά, ψηλά ως στην ψυχή του

στις γειτονιές της ξαστεριάς, στης λεβεντιάς τις ρούγες

εκεί που μόνο οι αετοί το φτέρωμα απλώνουν

κι οι πλάτανοι ανασαίνουνε ελεύθερο αθέρα.

Της μέρας το αέτωμα το κάρπισε ο αγέρας

του βλέμματος του απέθαντου του Σολωμού ο ήλιος

καθώς ψηλά, πα στον ιστό, της τούρκικης σημαίας

ανέβαζε τους πόθους μας, το στίγμα ν’ αφαιρέσει.

Ο αγέρας το εκάρπισε το φως να ξαναλάμψει

ο αγέρας ο περήφανος, αγέρας αντρειωμένος

του βλέμματος του απέθαντου του Σολωμού ο ήλιος

που αγάντα μες στις φλέβες μας το γέλιο των ματιών του

με δυόσμο η ανάσα του, με οπτάκουστους τους φλοίσβους

της αρχοντιάς το αλάβαστρο, της αρετής διαμάντι.

Μα ο ήλιος δεν εκράτησε κι έγινε πάλι σκότος

κι ήρθε ξανά ο θάνατος κι έγινε μαύρο δάκρυ

σαν λάβωσαν τ’ αετόπουλο οι βάρβαροι, τα κτήνη`

δάκρυ καυτό και άσπιλο, δάκρυ πλεγμένο θρήνους

που όμως, τον σπόρο μέσα μας τον ρίζωσαν βαθιά μας

για το τρανό ξεπέταγμα στη στέγη τ’ ουρανού μας.

Ηλιαετέ μου, άρχοντα, πα στον ιστό τραγούδι,

των πεύκων και των πλάτανων την αντρειά αντρειεύεις,

ριγμένος σπόρος μέσα μας στα βάθια της ψυχής μας

αίμα αβρό που πότισε της λευτεριάς το αύριο,

είσαι βροντή και αστραπή του Προαιώνιου Νόμου

κι είσαι κι ελπίδας βούκινο, του Δίκιου και του Ήλιου

η τόλμη και η αρετή που ζουν στα όνειρά μας

που μας την εφανέρωσε το άλικό σου αίμα.

Κι εσήκωσές μας τον σταυρό που κουβαλούμε εντός μας

ανάσα του ιδρώτα μας που τ’ αύριο χαράζει

μες στ’ ασημένια ελιόφυλλα που οι αιώνες τα βλογάνε,

μες στα χωράφια του ήλιου μας, στων αμπελιών τον κόρφο

Αυγούστους να στριφώνουμε να ζωντανεύει η ελπίδα.

Τη μέρα πριν της Παναγιάς κοιμήθηκες στον κάμπο

να σε γλυκοκοιμίσουνε οι αυριανές καμπάνες,

γίγαντα, αητέ μου, Σολωμέ, να ψάλουνε για σένα,

για σένα και τον ξάδερφο, τον Ισαάκ τον Τάσο

που δε νοιαστήκατε ζωή, παρά για την πατρίδα

για την τιμή, τη λευτεριά, της ζήσης τα πετράδια

με φρόνημα ελληνικό, με πίστη στον αγώνα

με τόλμη και με αρετή π’ αστράφτουν και βροντάνε

για νά ’ρθει πάλι η λευτεριά στα ματωμένα αλώνια

στ’ αλώνια αυτά που κάποτε κι ο Διγενής εχάθη.

Μ’ αφού τον χάρο πάλεψες, στα τιμημένα αλώνια,

ας γίνει ο δρόμος που έδειξες δικό μας μονοπάτι

κι ας γίνει η πίστη μας χορός, στο δρόμο του Ζαλόγγου,

κι ας γίνουμε όλοι Σαμουήλ, κι οι γειτονιές μας Κούγκι,

ν’ αστράψει πάλι ο ηλιαετός στης μοίρας το γιοφύρι

για να διαβούνε οι αετοί στις γειτονιές του ήλιου

και να μερώσει το στοιχειό να μη στοιχειώσει τ’ άστρο,

ν’ αναθαρρήσουν τα βουνά, οι λεύκες να ισιώσουν

των πεύκων και των πλάτανων η αναπνοή ν’ αντρειέψει

κι οι μνήμες να αναστηθούν μες στις παλιές σελίδες

κι ανείδωτες ματιές φωτός ν’ αστράψουν στον αιώνα

που θα μας πάρει μακριά απ’ της Τουρκιάς τον ίσκιο

για ν’ ανασάνει η Ελευθεριά, στο ματωμένο χώμα!

Κι αν πάλεψες και έπεσες, στα τιμημένα αλώνια

τον πόλεμο δεν έχασες, άνοιξες μέγα δρόμο

στο τέρμα πού ’ν’ η ελευθεριά, να στέψει τον αγώνα,

αετόπουλό μου, Σολωμέ, κι εσύ Ισαάκ μου, Τάσο!

Κι αφού τον χάρο αντάμωσες, στα τιμημένα αλώνια,

και δεν εφάνηκες δειλός, μ’ αντρίκια και στα ίσα

τον κοίταξες κατάματα, με θάρρος στην ψυχή σου

το άστρο του ελληνισμού δεν πρόκειται να σβήσει

μα θ’ αψηλώνει πάντοτε, θα ζει και θα θεριεύει

για να μας πάρει μακριά απ’ της Τουρκιάς τον ίσκιο

και ν’ ανασάνει η Ελευθεριά, στο ματωμένο χώμα,

αετόπουλό μου, Σολωμέ, κι εσύ Ισαάκ μου, Τάσο,

γίγαντα αητέ μου Σολωμέ, γίγαντα, αητέ μου, Τάσο

Έλληνα, αητέ μου, Σολωμέ, Έλληνα, αητέ μου, Τάσο!!



Ιωάννης Παναγάκος

Read Full Post »

Older Posts »