Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘ιστορία – history’ Category

Ένα πραγματικά εξαιρετικό κείμενο που μου έστειλαν σχετικά με τη Μακεδονία όπου παραθέτουν πολλά ιστορικά αδιάσειστα στοιχεία

Η (Α)συμφωνία των Πρεσπώνήο αφελληνισμός των Μακεδόνων και ο «Μακεδονισμός» των Σλάβων
Είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγιαγιατί η ψυχή μας αύριο κάνει πανιά.[1]
   Η λεγόμενη «συμφωνία» των Πρεσπών της 17ης Ιουνίου 2018 δεν είναι μια ήσσονος σημασίας «συμφωνία», που ενδιαφέρει μόνο τους ειδικούς, αλλά μια μείζονος σημασίας «συμφωνία», που απασχολεί σχεδόν όλους τους Έλληνες.

Συνεχίστε εδώ

https://iali8ia.blogspot.com/2019/06/blog-post.html

Advertisements

Read Full Post »

Ο Αλέξανδρος Γ΄ ο Μακεδών (356 – 323 π.Χ.) ή Μέγας Αλέξανδρος, ήταν βασιλιάς της Μακεδονίας, Ηγεμών της Πανελλήνιας Συμμαχίας κατά της Περσικής αυτοκρατορίας, Φαραώ της Αιγύπτου, Βασιλιάς της Ασίας και βορειοδυτικής Ινδίας, και οι κατακτήσεις του αποτέλεσαν τον θεμέλιο λίθο της Ελληνιστικής εποχής των βασιλείων των Διαδόχων και Επιγόνων του.

Ο Αλέξανδρος νικά το Δαρείο στη μάχη της Ισσού Ψηφιδωτό από την Πομπηία, Αρχαιολογικό Μουσείο ΝάποληςΓεννήθηκε στην Πέλλα της Μακεδονίας τον Ιούλιο του έτους 356 π.Χ.. Γονείς του ήταν ο βασιλιάς Φίλιππος Β’ της Μακεδονίας και η πριγκίπισσα Ολυμπιάδα της Ηπείρου. Ως βασιλιάς της Μακεδονίας, συνέχισε το έργο του πατέρα του, Φιλίππου Β’, και του παππού του Αμύντα Γ’, ικανών στρατηγών, πολιτικών και διπλωματών, οι οποίοι διαδοχικά αναμόρφωσαν το Μακεδονικό βασίλειο και το εξέλιξαν σε σημαντική δύναμη του Ελληνικού κόσμου, και με τη σειρά του ο Αλέξανδρος το διαμόρφωσε σε παγκόσμια υπερδύναμη. Υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους στρατηγούς στην ιστορία, και κατά την περίοδο των 13 ετών της βασιλείας του (336 – 323 π.Χ.) κατέκτησε το μεγαλύτερο μέρος του τότε γνωστού κόσμου (Μικρά Ασία, Περσία, Αίγυπτο κλπ), φτάνοντας στις παρυφές της Ινδίας, και χωρίς να έχει ηττηθεί σε μάχη που ο ίδιος συμμετείχε. Οι Αλεξανδρινοί χρόνοι αποτελούν το τέλος της κλασσικής αρχαιότητας και την απαρχή της περιόδου της παγκόσμιας ιστορίας γνωστής ως Ελληνιστικής.

Πέθανε στην Βαβυλώνα, στο παλάτι του Ναβουχοδονόσορα Β’ στις 10 Ιουνίου του 323 π.Χ., σε ηλικία ακριβώς 32 ετών και 11 μηνών. Το σύνολο της επιρροής του, συχνά τον κατατάσσει μεταξύ των κορυφαίων παγκοσμίων προσωπικοτήτων όλων των εποχών με τη μεγαλύτερη επιρροή, μαζί με τον δάσκαλο του Αριστοτέλη.

Ο ΘΆΝΑΤΌΣ ΤΟΥ

Λίγο πριν την αναχώρηση για την Αραβία, στις 2 προς 3 Ιουνίου 323 π.Χ. συμμετείχε σε συμπόσιο έπειτα από το οποίο εκδήλωσε πυρετό, που διήρκεσε και τις επόμενες ημέρες αναγκάζοντάς τον να μεταθέσει την ημερομηνία αναχώρησης. Μετά από μια σύντομη βελτίωση της υγείας του κατέρρευσε ξανά, χωρίς να μπορεί να περπατήσει ή να μιλήσει. Η φήμη ότι είχε ήδη πεθάνει ανάγκασε τους στρατηγούς του να επιτρέψουν σε όλους τους στρατιώτες του να περάσουν από τον κρεβάτι του για να τον αποχαιρετίσουν. Με τη συνολική ασθένεια να διαρκεί 10 ημέρες, πέθανε στις 10 ή τις 11 Ιουνίου 323 π.Χ..



Η νεκρική άμαξα του Αλεξάνδρου, αναπαράσταση του 19ου αιώνα σύμφωνα με την περιγραφή του Διόδωρου του Σικελιώτη.


Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, το σώμα του καθαρίστηκε και τοποθετήθηκε σε ένα γυάλινο φέρετρο γεμάτο μέλι. Το σώμα του παρέμεινε στη Βαβυλώνα για δύο έτη, έως και το 321 π.Χ., οπότε και πήρε το δρόμο της επιστροφής για την Ελλάδα ώστε να ταφεί στη Μακεδονία. Ο Πτολεμαίος όμως, μεσολάβησε και απέσπασε το σώμα του Αλέξανδρου ενώ βρισκόταν σε πορεία προς τη Μακεδονία, παίρνοντας το στην Αύγυπτο της οποίας ήταν ο κυβερνήτης. Ανάλογα με τις μαρτυρίες, το σώμα του τοποθετήθηκε στη Μέμφιδα αρχικά -με την Αλεξάνδρεια να είναι μόνο ένας μικρός οικισμός την εποχή εκείνη-, και αρκετά αργότερα στην Αλεξάνδρεια όταν αυτή επεκτάθηκε, ή στην Αλεξάνδρεια από την αρχή.

Ο Αλέξανδρος και ο δάσκαλος του, ΑριστοτέληςΤα ιστορικά στοιχεία που έχουν διασωθεί ως σήμερα, αναφέρουν πως η Αλεξάνδρεια είναι η τελευταία γνωστή τοποθεσία της σωρού του. Ο τελευταίος που φέρεται να έχει επισκεφτεί τη σωρό ήταν ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Καρακάλλας το 215 μ.Χ., και από τότε δεν διασώζονται άλλες μαρτυρίες επισκεπτών της σωρού, και η ακριβής τοποθεσία του τάφου του Μεγάλου Αλεξάνδρου είναι άγνωστη μέχρι στιγμής.


Read Full Post »

May 19th: National Memorial Day of the Genocide of the Greeks of Pontos

Around 1.5 million Greeks were killed, 353.000 alone in Pontos (Northern Turkey today)

Pontian and Anatolian Greeks were victims of a broader Turkish genocidal project aimed at all Christian minorities in the Ottoman Empire. A total of more than 3.5 million Greeks, Armenians, and Assyrians were killed under the successive regimes of the Young Turks and of Mustafa Kemal from roughly 1914 to 1923. Of this, as many as 1.5 million Greeks may have died. The end of the genocide marked a profound rupture in the long Greek historical presence on the Asia Minor.

Greek communities began inhabiting Anatolia (Greek for “east”), otherwise referred to as the Asia Minor, since the 12th century BCE. They centered mostly along the Aegean littoral, although some Greeks, known as Pontians, went further east and colonized the southern shores of the Black Sea. Turkic peoples migrated into Anatolia over the first millennium CE and by the 14th century had established the Ottoman Empire. Over the next six hundred years, the Empire organized its ethnically diverse population into the millet system, thereby ensuring cultural and religious pluralism. Under this system, the Ottoman Greeks, like other Christian communities in the Empire, were provided with a degree of autonomy.

The geographic extent and political power of the Ottoman Empire began to decline over the 19th century as subjected peoples, especially the Greeks, began exerting their own nationalist aspirations. With the support of the Great Powers, the Greeks successfully overthrew Ottoman rule during their War of Independence from 1821 to 1830, thereby establishing the modern Greek state as it is currently situated at the tip of the Balkan Peninsula. However, the over two and a half million ethnic Greeks still living in Anatolia, separated from their Balkan compatriots, suffered the scorn of an increasingly vitriolic Turkish nationalism tainted by a bitter sense of humiliation. The Young Turk movement emerged from this context, eventually aiming to turn the multiethnic Ottoman Empire into a homogenous Turkish nation state. Under the banner of the Committee for the Union of Progress (CUP), this ethnic nationalist movement assumed power after a coup d’état in 1913.

This political revolution occurred in the midst of the Balkan Wars from October 1912 to July 1913, which ultimately ended five centuries of Ottoman rule in the Balkans. Afterwards, there was a brief diplomatic effort between the Greeks and the CUP to arrange a population exchange. However, the outbreak of World War I stunted this effort, and instead the CUP took its own radical initiatives. They began singling out all able-bodied Greek men, forcibly conscripting them into labor battalions which performed slave labor for the Turkish war effort. Greek children were stolen and forcibly assimilated into Turkish society. Greek villages were brutally plundered and terrorized under the pretext of internal security. Indeed, as with the Armenians, the Greeks were generally accused as a disloyal and traitorous “fifth-column,” and eventually most of the population was rounded up and forcibly deported to the interior. This modus operadi was more or less the same for all three Christian victim groups.

Again with support of the Great Powers, Greece invaded part of Anatolia immediately after the defeat of the Ottomans in World War I. Centered around the Aegean port city of Smyrna (now known by its Turkish name, Izmir), Greek occupation forces brutally subjected local Turks, thereby further stoking interethnic conflagrations. At the same time, Mustafa Kemal Pasha was leading a Turkish resurgence, eventually dispelling the Greek military from Anatolia. Turkish forces retook Smyrna in September 1922, instigating a massive anti-Greek pogrom. On September 13, a fire broke out amidst the chaos, spreading uncontrollably over the next two weeks. The Smyrna catastrophe took the lives of somewhere between 10,000 to 15,000 Greeks. Two months later, diplomatic negotiations between the Kemalist regime and the Great Powers began in Switzerland, leading to the signing of the Treat of Lausanne in February 1923. The sovereign status of a Turkish nation state was thereby affirmed, and the Great Powers essentially condoned the Turkish genocidal project.

The demographic consequences of the Greek genocide are not objectively certain. The prewar population of Greeks was at least 2.5 million. Over the course of 1914 to 1923, about one million had migrated, some voluntarily but most under coercion. As many as 1.5 million Greeks died, either from massacre or exposure, although this figure is not positive. Presently, a miniscule Greek population remains in Turkey. Greek communities annually commemorate the genocide on September 14 in recognition of the Smyrna catastrophe.

Read Full Post »

pavlos-melas__article.jpg

Γράφει η Κορίνα Πενέση

Όσο ευφάνταστα μπορεί κανείς να σκεφτεί πώς θα ήταν η Ελλάδα χωρίς την πρόωρη απώλεια του Ίωνα Δραγούμη το 1920, άλλο τόσο ευφάνταστα αναρωτιέται πώς θα ήταν αν ο Παύλος Μελάς δεν είχε σκοτωθεί τόσο νωρίς. Το ότι και τα δύο αυτά πολύ σημαντικά πρόσωπα της νεώτερης ιστορίας μας είχαν συγγενικό δεσμό και ταυτότητα σκέψεων και ενεργειών μπορεί να είναι μια απλή συγκυρία ή μπορεί και να οφείλεται μέσα στην ατμόσφαιρα στην οποία ανατράφηκαν…

Εκατόν δεκατέσσερα χρόνια συμπληρώνονται από τον θάνατο του Παύλου Μελά. Λίγο έως πολύ όλοι γνωρίζουμε τον πατριωτισμό και τη θυσία του για να εξασφαλισθεί η ελληνικότητα της Μακεδονίας. Ένας νεαρός και ενθουσιώδης αξιωματικός που εγκατέλειψε την ηρεμία της υπηρεσίας και τη γαλήνη ενός μεγαλοαστικού αθηναϊκού σπιτιού για να πιάσει το καριοφίλι και κάτω από την προστασία μιας μάλλινης κάπας να πρωταγωνιστήσει σ’ έναν εντελώς αβέβαιο αγώνα.

Ο Μακεδονικός Αγώνας, που ο Παύλος Μελάς, μαζί με πολλούς άλλους, σφράγισε τον Οκτώβριο του 1904 με τον άδικο και ηρωικό του θάνατο, είναι ένας μεγάλος σταθμός της εθνικής μας πορείας: Μεγάλος γιατί οδήγησε στη σωτηρία και στην απελευθέρωση της Μακεδονίας και έγινε αφορμή να αποκαλυφθούν και πάλι οι θεμελιακές εκείνες αρχές, που συνιστούν το διαχρονικό χαρακτήρα του Έλληνα.

Ο Παύλος Μελάς, κατά τη διάρκεια των παιδικών και εφηβικών του χρόνων, πέραν από τα εκ γενετής προτερήματα και ελαττώματά του, ανέπτυξε, ως ένα μεγάλο βαθμό, την προσωπικότητά του και απέκτησε τα ωραία ιδανικά του κάτω από τη συνεχή επιρροή της οικογενειακής του παράδοσης, του οικογενειακού περιβάλλοντος, της συμπεριφοράς και της πατριωτικής δράσης του αγωνιστή πατέρα του, των σοβαρών πολιτικοστρατιωτικών γεγονότων που συνέβησαν στην περίοδο 1878-1885, αλλά και του εθνικού παλμού που επικρατούσε-την ίδια εποχή- σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία και κυρίως στα Δημοτικά Σχολεία και Γυμνάσια της χώρας. Επομένως, συνειδητή και αταλάντευτη ήταν η απόφασή του να διαλέξει το υψηλό λειτούργημα του αξιωματικού, γιατί πίστευε ακράδαντα ότι με αυτόν και μόνον τον τρόπο θα μπορούσε να υπηρετήσει την πατρίδα του και για αυτήν να θυσιαζόταν. Έτσι λοιπόν, τον Αύγουστο του 1891, ο Παύλος Μελάς, ύστερα από πενταετή ευδόκιμηφοίτηση στο Στρατιωτικό Σχολείο Ευελπίδων (ΣΣΕ), διανύοντας το 21° έτος, ονομάσθηκε Ανθυπολοχαγός Πυροβολικού, έδωσε τον όρκο του Αξιωματικού.Πίστευε ότι ο στρατός αποτελεί το μεγαλύτερο εθνικό σχολείο, από το οποίο όλοι θα αποφοιτήσουν και έτσι θα αποκτήσουν ενιαία αντίληψη επ’ αγαθώ της Πατρίδος.

Η συνέχεια

https://katohika.gr/ellada/13-oktovriou-1904-perna-sto-pantheon-ton-iroon-o-pavlos-melas-o-eleftherotis-tis-makedonias/

Read Full Post »

ΣΟΛΩΜΟΣ ΣΟΛΩΜΟΥ ΚΑΙ ΤΑΣΟΣ ΙΣΑΑΚ.jpg

Τ’ Αυγούστου η δεκατέσσερις ήταν θλιμμένη μέρα

κι είχε μαυρίλα ο ουρανός και τ’ άστρο της καρδιάς μας

γιατί έφυγε ένας ήρωας απ’ τ’ άδικο το χέρι

του Τούρκου του δερβέναγα κι απ’ της Τουρκιάς το μίσος

που κάθε μέρα, κάθε αυγή τον ήλιο τον ντροπιάζει

και τα νερά και τα σπαρτά κι η φύση αποτροπιάζει

γιατί την Κύπρο κούρσεψαν, της εμορφιάς το κάλλος.

Στ’ Αυγούστου δεκατέσσερις ο Τάσος κηδευόταν

και τον ξεπροβοδούσανε στης δόξας τα λημέρια

οι σύντροφοί του, οι αετοί στο πύρωμα του αγώνα.

Στ’ Αυγούστου δεκατέσσερις, εκειά, την ίδια μέρα

ξάφνου τα σύννεφα έφυγαν και ξαναβγήκε ο ήλιος

ήλιος ενάντια στης σκλαβιάς το ματωμένο χέρι.

Ιάσων μονοσάνδαλος με βάρκα την ψυχή του

στο φράγμα της Δερύνειας, μπρος στους δεσμώτες του ήλιου

ο Σολωμός του Σολωμού δεν ημπορεί την ύβρη

της κατοχής το άδικο, του Τούρκου το μαχαίρι

και με τον ήλιο στη ματιά, στο στόμα το τσιγάρο

τον ήλιο εσήκωσε ψηλά, ψηλά ως στην ψυχή του

στις γειτονιές της ξαστεριάς, στης λεβεντιάς τις ρούγες

εκεί που μόνο οι αετοί το φτέρωμα απλώνουν

κι οι πλάτανοι ανασαίνουνε ελεύθερο αθέρα.

Της μέρας το αέτωμα το κάρπισε ο αγέρας

του βλέμματος του απέθαντου του Σολωμού ο ήλιος

καθώς ψηλά, πα στον ιστό, της τούρκικης σημαίας

ανέβαζε τους πόθους μας, το στίγμα ν’ αφαιρέσει.

Ο αγέρας το εκάρπισε το φως να ξαναλάμψει

ο αγέρας ο περήφανος, αγέρας αντρειωμένος

του βλέμματος του απέθαντου του Σολωμού ο ήλιος

που αγάντα μες στις φλέβες μας το γέλιο των ματιών του

με δυόσμο η ανάσα του, με οπτάκουστους τους φλοίσβους

της αρχοντιάς το αλάβαστρο, της αρετής διαμάντι.

Μα ο ήλιος δεν εκράτησε κι έγινε πάλι σκότος

κι ήρθε ξανά ο θάνατος κι έγινε μαύρο δάκρυ

σαν λάβωσαν τ’ αετόπουλο οι βάρβαροι, τα κτήνη`

δάκρυ καυτό και άσπιλο, δάκρυ πλεγμένο θρήνους

που όμως, τον σπόρο μέσα μας τον ρίζωσαν βαθιά μας

για το τρανό ξεπέταγμα στη στέγη τ’ ουρανού μας.

Ηλιαετέ μου, άρχοντα, πα στον ιστό τραγούδι,

των πεύκων και των πλάτανων την αντρειά αντρειεύεις,

ριγμένος σπόρος μέσα μας στα βάθια της ψυχής μας

αίμα αβρό που πότισε της λευτεριάς το αύριο,

είσαι βροντή και αστραπή του Προαιώνιου Νόμου

κι είσαι κι ελπίδας βούκινο, του Δίκιου και του Ήλιου

η τόλμη και η αρετή που ζουν στα όνειρά μας

που μας την εφανέρωσε το άλικό σου αίμα.

Κι εσήκωσές μας τον σταυρό που κουβαλούμε εντός μας

ανάσα του ιδρώτα μας που τ’ αύριο χαράζει

μες στ’ ασημένια ελιόφυλλα που οι αιώνες τα βλογάνε,

μες στα χωράφια του ήλιου μας, στων αμπελιών τον κόρφο

Αυγούστους να στριφώνουμε να ζωντανεύει η ελπίδα.

Τη μέρα πριν της Παναγιάς κοιμήθηκες στον κάμπο

να σε γλυκοκοιμίσουνε οι αυριανές καμπάνες,

γίγαντα, αητέ μου, Σολωμέ, να ψάλουνε για σένα,

για σένα και τον ξάδερφο, τον Ισαάκ τον Τάσο

που δε νοιαστήκατε ζωή, παρά για την πατρίδα

για την τιμή, τη λευτεριά, της ζήσης τα πετράδια

με φρόνημα ελληνικό, με πίστη στον αγώνα

με τόλμη και με αρετή π’ αστράφτουν και βροντάνε

για νά ’ρθει πάλι η λευτεριά στα ματωμένα αλώνια

στ’ αλώνια αυτά που κάποτε κι ο Διγενής εχάθη.

Μ’ αφού τον χάρο πάλεψες, στα τιμημένα αλώνια,

ας γίνει ο δρόμος που έδειξες δικό μας μονοπάτι

κι ας γίνει η πίστη μας χορός, στο δρόμο του Ζαλόγγου,

κι ας γίνουμε όλοι Σαμουήλ, κι οι γειτονιές μας Κούγκι,

ν’ αστράψει πάλι ο ηλιαετός στης μοίρας το γιοφύρι

για να διαβούνε οι αετοί στις γειτονιές του ήλιου

και να μερώσει το στοιχειό να μη στοιχειώσει τ’ άστρο,

ν’ αναθαρρήσουν τα βουνά, οι λεύκες να ισιώσουν

των πεύκων και των πλάτανων η αναπνοή ν’ αντρειέψει

κι οι μνήμες να αναστηθούν μες στις παλιές σελίδες

κι ανείδωτες ματιές φωτός ν’ αστράψουν στον αιώνα

που θα μας πάρει μακριά απ’ της Τουρκιάς τον ίσκιο

για ν’ ανασάνει η Ελευθεριά, στο ματωμένο χώμα!

Κι αν πάλεψες και έπεσες, στα τιμημένα αλώνια

τον πόλεμο δεν έχασες, άνοιξες μέγα δρόμο

στο τέρμα πού ’ν’ η ελευθεριά, να στέψει τον αγώνα,

αετόπουλό μου, Σολωμέ, κι εσύ Ισαάκ μου, Τάσο!

Κι αφού τον χάρο αντάμωσες, στα τιμημένα αλώνια,

και δεν εφάνηκες δειλός, μ’ αντρίκια και στα ίσα

τον κοίταξες κατάματα, με θάρρος στην ψυχή σου

το άστρο του ελληνισμού δεν πρόκειται να σβήσει

μα θ’ αψηλώνει πάντοτε, θα ζει και θα θεριεύει

για να μας πάρει μακριά απ’ της Τουρκιάς τον ίσκιο

και ν’ ανασάνει η Ελευθεριά, στο ματωμένο χώμα,

αετόπουλό μου, Σολωμέ, κι εσύ Ισαάκ μου, Τάσο,

γίγαντα αητέ μου Σολωμέ, γίγαντα, αητέ μου, Τάσο

Έλληνα, αητέ μου, Σολωμέ, Έλληνα, αητέ μου, Τάσο!!

 

14/8/2017

Ιωάννης Παναγάκος

Read Full Post »

Οι ´Ηρωες της ΕΟΚΑ Ανδρέας Ζάκος, Χαρίλαος Μιχαήλ και Ιάκωβος Πατάτσος, απαγχονίστηκαν σαν σήμερα 9 Αυγούστου 1956.
Αιωνία τους η Μνήμη.

38875613_2132208840373221_2886926241544273920_n.jpg

Read Full Post »

κύπρος

Ακριβώς στις 5:30. Την ώρα, που χαράζει η καινούργια μέρα, με τον ήλιο να αχνοφαίνεται στον ορίζοντα, το ίδιο απόκοσμο ουρλιαχτό των σειρήνων θυμίζει τι συμβαίνει 44 χρόνια πριν στη Κύπρο. Η 20η Ιουλίου 1974 δεν θα είναι ποτέ μια μέρα όπως οι άλλες. Είναι η μέρα που η ιστορία του νησιού άλλαξε. Η μέρα που τα τουρκικά στρατεύματα πάτησαν, σχεδόν ανεμπόδιστα, το πόδι τους στις ακτές της Κερύνειας, διακόπτοντας βίαια μια ιστορική πορεία χιλιάδων χρόνων, συνδεδεμένη με τον ελληνισμό. Η Κερύνεια «βαφτίστηκε» Girne και οι λιγοστοί Έλληνες που περιπλανιούνται στα σοκάκια της είναι επισκέπτες στον τόπο τους.

Τρισάγια και μνημόσυνα, στην ελεύθερη πλευρά της Κύπρου, με τα μάτια στραμμένα στο υπόλοιπο νησί, πέρα από τα συρματοπλέγματα. Σε αυτό το υπόλοιπο νησί, στα κατεχόμενα, που πραγματοποιούνται παρελάσεις και εορταστικές εκδηλώσεις για την αθλιότητα που βαφτίστηκε «άθλος». Τουρκικά αεροσκάφη επιδείξεων, φρεγάτες και υποβρύχια του ναυτικού του εισβολέα, δεν αφήνουν να δημιουργηθεί καμία ψευδαίσθηση. Ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει. Η απειλή είναι υπαρκτή και ο χρόνος συμμαχεί με αυτούς που σκότωσαν, βίασαν και γκρέμισαν.

Το «αν»… που πληγώνει

Η τουρκική εισβολή τα ξημερώματα της 20ης Ιουλίου 1974, θα μπορούσε να αποτραπεί τις πρώτες ώρες, αν δεν είχε προηγηθεί στις 15 Ιουλίου 1974, το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, και η συγκέντρωση των επίλεκτων μονάδων της Κυπριακής Εθνικής Φρουράς στη Λευκωσία, για να στηρίξουν τον γραφικό και επικίνδυνο Νίκο Σαμψών, τον οποίο επέλεξε η χούντα του Ιωαννίδη ως τον εκλεκτό της, για να του απονείμει η ιστορία τον τίτλο του «οκταήμερου Προέδρου».

Είναι χαρακτηριστικό αυτό που έγραψε στα απομνημονεύματα του ο Τούρκος στρατηγός Μπεντρεντίν Ντεμιρέλ, ο οποίος ήταν ο διοικητής 39ηςΜεραρχίας Πεζικού, η οποία μετείχε στο πρώτο κύμα της απόβασης στις ακτές της Κερύνειας: «Αναρωτιέμαι σήμερα αν τότε εκείνη η ακτή είχε εμπόδια ή ήταν ναρκοθετημένη! Τι θα κάναμε; Ποια άλλη ακτή θα επιλέγαμε και θα ερευνούσαμε; Ήταν ποτέ δυνατόν αφού η επιχείρηση στην Κύπρο θα άρχιζε το πρωί της 20ης Ιουλίου, να ψάχναμε άλλη ακτή και να την ερευνούσαμε κιόλας; Και όμως η προδοσία δεν έθεσε στους Τούρκους ούτε καν αυτί το εμπόδιο. Μια τουφεκιά την ώρα που πατούσαν το πόδι τους στην ακτή.

συνέχεια άρθρου

https://www.protothema.gr/greece/article/806627/kupros-44-hronia-apo-tin-eisvoli-tin-prodosia-kai-ton-iroismo/

Read Full Post »

Older Posts »