Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘ιστορία – history’ Category

pavlos-melas__article.jpg

Γράφει η Κορίνα Πενέση

Όσο ευφάνταστα μπορεί κανείς να σκεφτεί πώς θα ήταν η Ελλάδα χωρίς την πρόωρη απώλεια του Ίωνα Δραγούμη το 1920, άλλο τόσο ευφάνταστα αναρωτιέται πώς θα ήταν αν ο Παύλος Μελάς δεν είχε σκοτωθεί τόσο νωρίς. Το ότι και τα δύο αυτά πολύ σημαντικά πρόσωπα της νεώτερης ιστορίας μας είχαν συγγενικό δεσμό και ταυτότητα σκέψεων και ενεργειών μπορεί να είναι μια απλή συγκυρία ή μπορεί και να οφείλεται μέσα στην ατμόσφαιρα στην οποία ανατράφηκαν…

Εκατόν δεκατέσσερα χρόνια συμπληρώνονται από τον θάνατο του Παύλου Μελά. Λίγο έως πολύ όλοι γνωρίζουμε τον πατριωτισμό και τη θυσία του για να εξασφαλισθεί η ελληνικότητα της Μακεδονίας. Ένας νεαρός και ενθουσιώδης αξιωματικός που εγκατέλειψε την ηρεμία της υπηρεσίας και τη γαλήνη ενός μεγαλοαστικού αθηναϊκού σπιτιού για να πιάσει το καριοφίλι και κάτω από την προστασία μιας μάλλινης κάπας να πρωταγωνιστήσει σ’ έναν εντελώς αβέβαιο αγώνα.

Ο Μακεδονικός Αγώνας, που ο Παύλος Μελάς, μαζί με πολλούς άλλους, σφράγισε τον Οκτώβριο του 1904 με τον άδικο και ηρωικό του θάνατο, είναι ένας μεγάλος σταθμός της εθνικής μας πορείας: Μεγάλος γιατί οδήγησε στη σωτηρία και στην απελευθέρωση της Μακεδονίας και έγινε αφορμή να αποκαλυφθούν και πάλι οι θεμελιακές εκείνες αρχές, που συνιστούν το διαχρονικό χαρακτήρα του Έλληνα.

Ο Παύλος Μελάς, κατά τη διάρκεια των παιδικών και εφηβικών του χρόνων, πέραν από τα εκ γενετής προτερήματα και ελαττώματά του, ανέπτυξε, ως ένα μεγάλο βαθμό, την προσωπικότητά του και απέκτησε τα ωραία ιδανικά του κάτω από τη συνεχή επιρροή της οικογενειακής του παράδοσης, του οικογενειακού περιβάλλοντος, της συμπεριφοράς και της πατριωτικής δράσης του αγωνιστή πατέρα του, των σοβαρών πολιτικοστρατιωτικών γεγονότων που συνέβησαν στην περίοδο 1878-1885, αλλά και του εθνικού παλμού που επικρατούσε-την ίδια εποχή- σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία και κυρίως στα Δημοτικά Σχολεία και Γυμνάσια της χώρας. Επομένως, συνειδητή και αταλάντευτη ήταν η απόφασή του να διαλέξει το υψηλό λειτούργημα του αξιωματικού, γιατί πίστευε ακράδαντα ότι με αυτόν και μόνον τον τρόπο θα μπορούσε να υπηρετήσει την πατρίδα του και για αυτήν να θυσιαζόταν. Έτσι λοιπόν, τον Αύγουστο του 1891, ο Παύλος Μελάς, ύστερα από πενταετή ευδόκιμηφοίτηση στο Στρατιωτικό Σχολείο Ευελπίδων (ΣΣΕ), διανύοντας το 21° έτος, ονομάσθηκε Ανθυπολοχαγός Πυροβολικού, έδωσε τον όρκο του Αξιωματικού.Πίστευε ότι ο στρατός αποτελεί το μεγαλύτερο εθνικό σχολείο, από το οποίο όλοι θα αποφοιτήσουν και έτσι θα αποκτήσουν ενιαία αντίληψη επ’ αγαθώ της Πατρίδος.

Η συνέχεια

https://katohika.gr/ellada/13-oktovriou-1904-perna-sto-pantheon-ton-iroon-o-pavlos-melas-o-eleftherotis-tis-makedonias/

Advertisements

Read Full Post »

ΣΟΛΩΜΟΣ ΣΟΛΩΜΟΥ ΚΑΙ ΤΑΣΟΣ ΙΣΑΑΚ.jpg

Τ’ Αυγούστου η δεκατέσσερις ήταν θλιμμένη μέρα

κι είχε μαυρίλα ο ουρανός και τ’ άστρο της καρδιάς μας

γιατί έφυγε ένας ήρωας απ’ τ’ άδικο το χέρι

του Τούρκου του δερβέναγα κι απ’ της Τουρκιάς το μίσος

που κάθε μέρα, κάθε αυγή τον ήλιο τον ντροπιάζει

και τα νερά και τα σπαρτά κι η φύση αποτροπιάζει

γιατί την Κύπρο κούρσεψαν, της εμορφιάς το κάλλος.

Στ’ Αυγούστου δεκατέσσερις ο Τάσος κηδευόταν

και τον ξεπροβοδούσανε στης δόξας τα λημέρια

οι σύντροφοί του, οι αετοί στο πύρωμα του αγώνα.

Στ’ Αυγούστου δεκατέσσερις, εκειά, την ίδια μέρα

ξάφνου τα σύννεφα έφυγαν και ξαναβγήκε ο ήλιος

ήλιος ενάντια στης σκλαβιάς το ματωμένο χέρι.

Ιάσων μονοσάνδαλος με βάρκα την ψυχή του

στο φράγμα της Δερύνειας, μπρος στους δεσμώτες του ήλιου

ο Σολωμός του Σολωμού δεν ημπορεί την ύβρη

της κατοχής το άδικο, του Τούρκου το μαχαίρι

και με τον ήλιο στη ματιά, στο στόμα το τσιγάρο

τον ήλιο εσήκωσε ψηλά, ψηλά ως στην ψυχή του

στις γειτονιές της ξαστεριάς, στης λεβεντιάς τις ρούγες

εκεί που μόνο οι αετοί το φτέρωμα απλώνουν

κι οι πλάτανοι ανασαίνουνε ελεύθερο αθέρα.

Της μέρας το αέτωμα το κάρπισε ο αγέρας

του βλέμματος του απέθαντου του Σολωμού ο ήλιος

καθώς ψηλά, πα στον ιστό, της τούρκικης σημαίας

ανέβαζε τους πόθους μας, το στίγμα ν’ αφαιρέσει.

Ο αγέρας το εκάρπισε το φως να ξαναλάμψει

ο αγέρας ο περήφανος, αγέρας αντρειωμένος

του βλέμματος του απέθαντου του Σολωμού ο ήλιος

που αγάντα μες στις φλέβες μας το γέλιο των ματιών του

με δυόσμο η ανάσα του, με οπτάκουστους τους φλοίσβους

της αρχοντιάς το αλάβαστρο, της αρετής διαμάντι.

Μα ο ήλιος δεν εκράτησε κι έγινε πάλι σκότος

κι ήρθε ξανά ο θάνατος κι έγινε μαύρο δάκρυ

σαν λάβωσαν τ’ αετόπουλο οι βάρβαροι, τα κτήνη`

δάκρυ καυτό και άσπιλο, δάκρυ πλεγμένο θρήνους

που όμως, τον σπόρο μέσα μας τον ρίζωσαν βαθιά μας

για το τρανό ξεπέταγμα στη στέγη τ’ ουρανού μας.

Ηλιαετέ μου, άρχοντα, πα στον ιστό τραγούδι,

των πεύκων και των πλάτανων την αντρειά αντρειεύεις,

ριγμένος σπόρος μέσα μας στα βάθια της ψυχής μας

αίμα αβρό που πότισε της λευτεριάς το αύριο,

είσαι βροντή και αστραπή του Προαιώνιου Νόμου

κι είσαι κι ελπίδας βούκινο, του Δίκιου και του Ήλιου

η τόλμη και η αρετή που ζουν στα όνειρά μας

που μας την εφανέρωσε το άλικό σου αίμα.

Κι εσήκωσές μας τον σταυρό που κουβαλούμε εντός μας

ανάσα του ιδρώτα μας που τ’ αύριο χαράζει

μες στ’ ασημένια ελιόφυλλα που οι αιώνες τα βλογάνε,

μες στα χωράφια του ήλιου μας, στων αμπελιών τον κόρφο

Αυγούστους να στριφώνουμε να ζωντανεύει η ελπίδα.

Τη μέρα πριν της Παναγιάς κοιμήθηκες στον κάμπο

να σε γλυκοκοιμίσουνε οι αυριανές καμπάνες,

γίγαντα, αητέ μου, Σολωμέ, να ψάλουνε για σένα,

για σένα και τον ξάδερφο, τον Ισαάκ τον Τάσο

που δε νοιαστήκατε ζωή, παρά για την πατρίδα

για την τιμή, τη λευτεριά, της ζήσης τα πετράδια

με φρόνημα ελληνικό, με πίστη στον αγώνα

με τόλμη και με αρετή π’ αστράφτουν και βροντάνε

για νά ’ρθει πάλι η λευτεριά στα ματωμένα αλώνια

στ’ αλώνια αυτά που κάποτε κι ο Διγενής εχάθη.

Μ’ αφού τον χάρο πάλεψες, στα τιμημένα αλώνια,

ας γίνει ο δρόμος που έδειξες δικό μας μονοπάτι

κι ας γίνει η πίστη μας χορός, στο δρόμο του Ζαλόγγου,

κι ας γίνουμε όλοι Σαμουήλ, κι οι γειτονιές μας Κούγκι,

ν’ αστράψει πάλι ο ηλιαετός στης μοίρας το γιοφύρι

για να διαβούνε οι αετοί στις γειτονιές του ήλιου

και να μερώσει το στοιχειό να μη στοιχειώσει τ’ άστρο,

ν’ αναθαρρήσουν τα βουνά, οι λεύκες να ισιώσουν

των πεύκων και των πλάτανων η αναπνοή ν’ αντρειέψει

κι οι μνήμες να αναστηθούν μες στις παλιές σελίδες

κι ανείδωτες ματιές φωτός ν’ αστράψουν στον αιώνα

που θα μας πάρει μακριά απ’ της Τουρκιάς τον ίσκιο

για ν’ ανασάνει η Ελευθεριά, στο ματωμένο χώμα!

Κι αν πάλεψες και έπεσες, στα τιμημένα αλώνια

τον πόλεμο δεν έχασες, άνοιξες μέγα δρόμο

στο τέρμα πού ’ν’ η ελευθεριά, να στέψει τον αγώνα,

αετόπουλό μου, Σολωμέ, κι εσύ Ισαάκ μου, Τάσο!

Κι αφού τον χάρο αντάμωσες, στα τιμημένα αλώνια,

και δεν εφάνηκες δειλός, μ’ αντρίκια και στα ίσα

τον κοίταξες κατάματα, με θάρρος στην ψυχή σου

το άστρο του ελληνισμού δεν πρόκειται να σβήσει

μα θ’ αψηλώνει πάντοτε, θα ζει και θα θεριεύει

για να μας πάρει μακριά απ’ της Τουρκιάς τον ίσκιο

και ν’ ανασάνει η Ελευθεριά, στο ματωμένο χώμα,

αετόπουλό μου, Σολωμέ, κι εσύ Ισαάκ μου, Τάσο,

γίγαντα αητέ μου Σολωμέ, γίγαντα, αητέ μου, Τάσο

Έλληνα, αητέ μου, Σολωμέ, Έλληνα, αητέ μου, Τάσο!!

 

14/8/2017

Ιωάννης Παναγάκος

Read Full Post »

Οι ´Ηρωες της ΕΟΚΑ Ανδρέας Ζάκος, Χαρίλαος Μιχαήλ και Ιάκωβος Πατάτσος, απαγχονίστηκαν σαν σήμερα 9 Αυγούστου 1956.
Αιωνία τους η Μνήμη.

38875613_2132208840373221_2886926241544273920_n.jpg

Read Full Post »

κύπρος

Ακριβώς στις 5:30. Την ώρα, που χαράζει η καινούργια μέρα, με τον ήλιο να αχνοφαίνεται στον ορίζοντα, το ίδιο απόκοσμο ουρλιαχτό των σειρήνων θυμίζει τι συμβαίνει 44 χρόνια πριν στη Κύπρο. Η 20η Ιουλίου 1974 δεν θα είναι ποτέ μια μέρα όπως οι άλλες. Είναι η μέρα που η ιστορία του νησιού άλλαξε. Η μέρα που τα τουρκικά στρατεύματα πάτησαν, σχεδόν ανεμπόδιστα, το πόδι τους στις ακτές της Κερύνειας, διακόπτοντας βίαια μια ιστορική πορεία χιλιάδων χρόνων, συνδεδεμένη με τον ελληνισμό. Η Κερύνεια «βαφτίστηκε» Girne και οι λιγοστοί Έλληνες που περιπλανιούνται στα σοκάκια της είναι επισκέπτες στον τόπο τους.

Τρισάγια και μνημόσυνα, στην ελεύθερη πλευρά της Κύπρου, με τα μάτια στραμμένα στο υπόλοιπο νησί, πέρα από τα συρματοπλέγματα. Σε αυτό το υπόλοιπο νησί, στα κατεχόμενα, που πραγματοποιούνται παρελάσεις και εορταστικές εκδηλώσεις για την αθλιότητα που βαφτίστηκε «άθλος». Τουρκικά αεροσκάφη επιδείξεων, φρεγάτες και υποβρύχια του ναυτικού του εισβολέα, δεν αφήνουν να δημιουργηθεί καμία ψευδαίσθηση. Ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει. Η απειλή είναι υπαρκτή και ο χρόνος συμμαχεί με αυτούς που σκότωσαν, βίασαν και γκρέμισαν.

Το «αν»… που πληγώνει

Η τουρκική εισβολή τα ξημερώματα της 20ης Ιουλίου 1974, θα μπορούσε να αποτραπεί τις πρώτες ώρες, αν δεν είχε προηγηθεί στις 15 Ιουλίου 1974, το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, και η συγκέντρωση των επίλεκτων μονάδων της Κυπριακής Εθνικής Φρουράς στη Λευκωσία, για να στηρίξουν τον γραφικό και επικίνδυνο Νίκο Σαμψών, τον οποίο επέλεξε η χούντα του Ιωαννίδη ως τον εκλεκτό της, για να του απονείμει η ιστορία τον τίτλο του «οκταήμερου Προέδρου».

Είναι χαρακτηριστικό αυτό που έγραψε στα απομνημονεύματα του ο Τούρκος στρατηγός Μπεντρεντίν Ντεμιρέλ, ο οποίος ήταν ο διοικητής 39ηςΜεραρχίας Πεζικού, η οποία μετείχε στο πρώτο κύμα της απόβασης στις ακτές της Κερύνειας: «Αναρωτιέμαι σήμερα αν τότε εκείνη η ακτή είχε εμπόδια ή ήταν ναρκοθετημένη! Τι θα κάναμε; Ποια άλλη ακτή θα επιλέγαμε και θα ερευνούσαμε; Ήταν ποτέ δυνατόν αφού η επιχείρηση στην Κύπρο θα άρχιζε το πρωί της 20ης Ιουλίου, να ψάχναμε άλλη ακτή και να την ερευνούσαμε κιόλας; Και όμως η προδοσία δεν έθεσε στους Τούρκους ούτε καν αυτί το εμπόδιο. Μια τουφεκιά την ώρα που πατούσαν το πόδι τους στην ακτή.

συνέχεια άρθρου

https://www.protothema.gr/greece/article/806627/kupros-44-hronia-apo-tin-eisvoli-tin-prodosia-kai-ton-iroismo/

Read Full Post »

1c0ae2205709722b62e843abc0471a55_L.jpg
Δημοσθένης:
» Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μεν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει»
Δυναμένη: Παππού μου, Παππού μου, Καλημέρα Παππού μου.
Κοίτα, Κοίτα, τι όμορφα λαμπερά

χρώματα αντικατοπτρίζονται στο Αιγαίο μας.

Δημοσθένης: Καλημέρα  Δυναμένη μου. Τα βλέπω παιδί μου, τα βλέπω.
Δυναμένη: Α Παππού μου; Πάλι δάκρυσες; Τι μονολογούσες καθισμένος κάτω από την αγαπημένη σου ελιά;  Έλα παππού μου, πες μου. Που έτρεχε πάλι το μυαλό σου;
Δημοσθένης:Την Ιθάκη του Καβάφη, σιγομουρμούριζα παιδί μου.
Την Ιθάκη που κρύβουμε όλοι οι Έλληνες μέσα μας. Μια φουρτουνιασμένη, ανταριασμένη θάλασσα που τα αφρισμένα κύματά της μεταφέρουν από την μια άκρη της γης στην άλλη την αξία που μας ενώνει:
» ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ»
Την αξία που καταφέραμε να παραμείνει αναλλοίωτη στην διάρκεια των χρόνων.
Δυναμένη: (χαμογελάει και τον αγκαλιάζει). Παππού μου, η δασκάλα μας στο σχολείο, μας μίλησε για τον Κωστή Παλαμά.
Παππού το γνώριζες ότι με τους στίχους του καλούσε τους Έλληνες να επιδείξουν υψηλή φρόνηση και να χτίσουν από την αρχή μια νέα υγιή Ελλάδα;
Μα τι ωραία πράγματα έγραψε. Να γκρεμίσουν, να ξαναχτίσουν, να ονειρευτούν, να οικοδομήσουν.
Δημοσθένης: Κωστής Παλαμάς. «Ο ποιητής της Ρωμιοσύνης» παιδί μου. Έκλεισε μέσα στην ψυχή και το έργο του την πιο συγκλονιστική περίοδο της Νεωτέρας Ιστορίας μας, όταν το Έθνος αγωνιζόταν να αποκτήσει συνείδηση της αξίας και της αποστολής του και να απελευθερώσει  τους υπόδουλους , κατακτώντας τον σκλαβωμένο Ελληνικό χώρο.
Δυναμένη: Παππού μου, επειδή η Δασκάλα στο σχολείο, μας βάζει πολλές εργασίες για την νεοελληνική γραμματική,  και το μυαλό μου δυσκολεύεται να τα συγκρατήσει όλα θα μου ξαναπείς την ιστορία των Ελλήνων;
 A! Παππού μου, έχω να μοιραστώ μαζί σου, ένα υπέροχο νέο.
 Από την ερχόμενη εβδομάδα ξεκινάμε μαθήματα Αρχαίων Ελληνικών.
 Ήρθε Φιλόλογος και μας μίλησε. Ενθουσιαστήκαμε όλα τα παιδιά παππού μου.
Μα τι ωραία πράγματα είπε ο Αριστοτέλης Παππού μου και πόσοι άλλοι φιλόσοφοι.
 Παππού μας φέρανε και Καθηγητή Ιστορίας. Από που να ξεκινήσω παππού μου.
Δημοσθένης: Θα στην ξαναπώ Δυναμένη μου. Θα στην ξαναπώ.  Είδες τι πλούσια και διδακτική είναι η γλώσσα μας;
 Να δίνεις προσοχή στην Δασκάλα σου και τους Καθηγητές σου Δυναμένη μου.
Αγωνιστήκαμε πολύ για να παραμείνει η πλούσια γλώσσα μας αναλλοίωτη και το έθνος μας αυτόνομο.
Δυναμένη: Εντάξει παππού στο υπόσχομαι. Θα μου πεις τώρα;
Δημοσθένης: Βρισκόμαστε στο 2018.  Διανύουμε το 8ο έτος της Επίπλαστης Οικονομικής Κρίσης.
Η Οικονομία, συνεχίζει να βρίσκεται στην εντατική.
Ανασαίνει με μεγάλη δυσκολία.
Στην ζωή την κρατάει το πείσμα των Ελλήνων.
Ο έντονος πατριωτικός ζήλος.
Η βαθιά, αληθινή, αγάπη τους για την Πατρίδα μας.
Ο μεγάλος θυμός, για τις κατηγορίες που μας προσάπτουν στο βωμό της «ηγετικής» δημαγωγικής ματαιοδοξίας.
Το κύμα μεταναστευτικών ροών μέσω της γειτονικής Τουρκίας,  αυξάνεται σε καθημερινή βάση, χωρίς να γνωρίζει κανείς τον πραγματικό αριθμό.
 Άλλοι τους χαρακτηρίζουν , ως  πρόσφυγες, άλλοι ως μετανάστες.
Οι φιλότιμοι, φιλόξενοι Έλληνες, καταλαβαίνουμε ότι η χώρα μετατρέπεται σε κέντρο μονίμων μεταναστευτικών ροών.
 Η πολιτική ηγεσία του τόπου βυθισμένη μέσα στην εσωστρέφεια των ιδιοτελών, φιλόδοξων, δαιμόνων της.
Οι πολιτικές εξαγγελίες του πολιτικού προσωπικού, συνεχίζουν το παιχνίδι του αποπροσανατολισμού των πολιτών μέσα από συνεχόμενα στρατηγικά ψεύδη και ανιστόρητες μυθοπλασίες. 
Υπόσχονται ένα πλούσιο παρόν και μέλλον μέσα από εξαγγελίες που παραπέμπουν την λογική στο παραμύθι των αδελφών Grimm , « Η Ωραία Κοιμωμένη».
Έντεχνα, προσπαθούσαν να δημιουργήσουν και να διασπείρουν έναν άτυπο, εμφύλιο πόλεμο, όπως την περίοδο 1946-1949, που πολεμούσε ο ένας Έλληνας τον άλλον όχι για τα πολιτικά δρώμενα της χώρας. Όχι παιδί μου. Οι αιτίες ήταν εντελώς διαφορετικές.
 « Μου πήρες μέρος από το χωράφι μου, μου έκλεψες την κατσίκα, σου πήρα την κότα».
Δεν είχαν υπολογίζει όμως τον σημαντικότερο παράγοντα.
Ο Έλληνας, είχε προχωρήσει μπροστά.
Είχε εξελιχθεί πνευματικά, είχε δημιουργήσει, είχε την ικανότητα να αντιλαμβάνεται τις συντεχνιακές εσωτερικές, παρωχημένες νοοτροπίες, που τον ήθελαν δέσμιο ενοχικών συνδρόμων.
Οι πολίτες πλέον αντιλαμβανόμαστε, ότι το μέλλον επιφυλάσσει στιγμές πείνας, απαξίωσης της ανθρώπινης υπόστασης , διάλυση της χώρας μας.
Η ταχύτητα των απρόσμενων δυσάρεστων αλλαγών, από την Εθνική μας κυριαρχία μέχρι την οικονομική δέσμευση, δημιουργεί, την μεγαλύτερη επίγνωση.
Ήρθε η στιγμή να ενωθούμε μεταξύ μας.
Να παλέψουμε για την αποκατάσταση της Εθνικής και Πολιτικής, αυτοκυριαρχίας μας.
Οι διαδικασίες, δύσκολες, χρόνιες, επίπονες. 
Ούτε ένα λεπτό δεν χάνουμε, τον θάρρος μας.
Προχωρήσαμε, σε μεγάλες θυσίες οι οποίες μας οδήγησαν στην πολυπόθητη
Εθνική Μεγαλοσύνη.
Δυναμένη: Δηλαδή Παππού μου, όπως μου λέει συνέχεια ο Μπαμπάς, κατάφεραν οι Απανταχού Έλληνες να συσπειρωθούν, αντιστρέφοντας σε ανοδική πορεία την Ελλάδα;
Δημοσθένης: Ναι παιδί μου. Τα καταφέραμε. Ο πατέρας σου, ήταν Ενήλικας, όταν επιστρέψαμε στην Ελλάδα. Όπως γνωρίζεις γεννήθηκε στο Εξωτερικό.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τι μου είπε ν όταν επαναπατριστήκαμε;
Δυναμένη: Τι σου είπε παππού μου;
Δημοσθένης: Πατέρα, είμαι πολύ περήφανος που είμαι Έλληνας.
Δυναμένη: ( τον αγκαλιάζει σφιχτά με τα χεράκια της).
Παππού, μην κλαίς πια.
Απόλαυσε τις όμορφες στιγμές.
Όπως λέει και ο Μπαμπάς, η πραγμάτωση των επιθυμιών σας, μας εξασφάλισε την ευτυχία.
Είμαστε Ελεύθεροι Έλληνες Παππού μου, χάρη σε όλους εσάς.
Έλληνες!!!

Read Full Post »

36780784_2026713317432848_6250419739265335296_n

Οι Αρχαίοι Σοφοί ξέρανε ότι το σώμα μας είναι δυνατόν να προγραμματιστεί με την γλώσσα, τις λέξεις και την σκέψη. Φυσικά η συχνότητα γι αυτόν τον προγραμματισμό, πρέπει να είναι η σωστή. Για αυτό δεν είναι ο καθένας επιτυχής στον εσωτερισμό η μπορεί να κάνει πράγματα με την ίδια δύναμη. Ο καθένας πρέπει να εργαστεί με τις εσωτερικές διεργασίες για να αποκαταστήσει μια συνειδητή επικοινωνία με το DNA του.

Η αρχαία Ελληνική γλώσσα είναι ποιητική γλώσσα.
Είναι η τελειότερη γλώσσα στον κόσμο.

Όμως…

Οι ίδιοι οι προγονοί μας έλεγαν ότι είχαν ξεχάσει την δική τους αρχαία γλώσσα !

Η επιστημονικά αποδεδειγμένη άκρως θετική επίδραση της Ομηρικής γλώσσας στην ανάπτυξη των περιοχών του εγκεφάλου Wernicke, Broca και περιοχής 51, είναι ένα από τα πολλά θετικά στοιχεία της αρχαιοελληνικής γλώσσας.
Με τον όρο αρχαία ελληνική γλώσσα εννοείται η ελληνική γλώσσα των αρχαϊκών χρόνων και της κλασικής αρχαιότητας. Στο όρο περιλαμβάνεται συνήθως και η μετακλασική εποχή της ελληνιστικής περιόδου. Ωστόσο, οι μεταλλάξεις της γλώσσας κατά την ελληνιστική περίοδο δικαιολογούν μεθοδολογικά την διακριτή θεώρηση της αρχαίας Ελληνικής με τον όρο Ελληνιστική κοινή.

… απο παλιό μου άρθρο

Ίων Μάγγος

Read Full Post »

Older Posts »