Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘φιλοσοφία – philosophy’ Category

30-Dr-Sue-Arrigo-32

Αν οι πολίτες υποψιασθούν ότι δεν υπάρχει δημοκρατία, μπορεί να προκληθεί εξέγερση. Γι’ αυτό αποφασίστηκε να διατηρηθεί μία βιτρίνα δημοκρατίας και η πραγματική εξουσία να μετατοπισθεί προς νέα υπερεθνικά κέντρα. Στην πραγματικότητα, βιώνουμε μία «νέα σκλαβιά» με δεξιό ή αριστερό προσωπείο.

Σε μία διάλεξη το 1961, ο Άλντους Χάξλεϊ περιέγραψε το αστυνομικό κράτος του μέλλοντος ως την «τελική επανάσταση» μία «δικτατορία χωρίς δάκρυα» όπου οι άνθρωποι «αγαπούν την δουλεία τους». Ο στόχος, είχε πει, είναι να δημιουργηθεί «ένα είδος ανώδυνων στρατοπέδων συγκέντρωσης για ολόκληρες κοινωνίες έτσι ώστε να χάσουν ουσιαστικά οι άνθρωποι τις ελευθερίες τους αλλά, δεν θα σκέπτονται σε καμία περίπτωση να εξεγερθούν λόγω της προπαγάνδας ή της πλύσης εγκεφάλου, που θα ενισχύεται με φαρμακευτικές μεθόδους».

Διάβασε περισσότερα

http://terrapapers.com/?p=28967

Read Full Post »

1907484_10207259414949545_5032793689158352214_n

Ἡ κάτωθι ὑπογεγραμμένη Νίκη Ἑλληνίς,
ἀγνώστου πατρὸς καὶ μητρός,

διαμένουσα κατὰ τοὺς παρελθώντας χρόνους,

εἰς τὸν ναὸν τῶν «Μεγάλων Θεῶν» ἤ Καβείρων κατ’ ἄλλους,

τῆς νήσου Σαμοθράκης,
γεννηθεῖσα τὸ 200 π.χ. περίπου,

ὕψους 3,28 μὲ τὰ φτερά μου

καὶ μὲ ζηλευτὸν κορμὶ ἀπὸ λευκὸν παριανὸν μάρμαρον,

κλαπεῖσα ὑπὸ τοῦ καρόλου σαμπουαζό,

καὶ τὴν εὐλογίαν τοῦ πολυχρονεμένου
τὴν 15ην Ἀπριλίου τοῦ ἔτους 1863

καὶ διαμένουσα ἕως τῆς σημερινῆς πανσελήνου,

σὲ γῆς ὁποῦ ὁ πολιτισμός της ἐπιβραβεύει τὴν ἁρπαγήν μου

καὶ λέγεται μουσεῖον ἐπειδὴ κατοικῶ ἐκεῖ

μὲ πολλὰ ἄλλα μέλη τῆς παριανῆς οἰκογενείας μου,

Αἰτοῦμαι,

ἐνώπιον τῶν Θεῶν τῆς Εἰρήνης σας,
τῶν Θεῶν τῆς Ἀγάπης σας,
τῶν Θεῶν τῆς Γῆς σας,
καὶ τῶν ἡμιθέων ποὺ τοὺς ἀνωτέρω ἐκπροσωποῦν,
τὴν ἄμεσον ἐπιστροφήν μου εἰς τὰ γενέθλια χώματα,
εἰς τὸν γενέθλιον ἡέλιον,
εἰς τὴν γενέθλιον γαλάζια θάλασσα,

ποὺ τὴν γῆς ἐπροστάτευε τῆς Σαμοθράκης,

ἐκειά,
ὁποῦ τὸ φῶς ἐγέννησεν τὸ δίκαιον, τὸν ἔρωτα,

τὴν ποίησιν, τὴν τραγωδία, τὴν τιμὴ καὶ τοὺς γονεῖς μου,

εἰς τὸν ναὸν τῶν Μεγάλων Ἑλλήνων Θεῶν.

Καὶ ἐὰν αὐτὸ πράξετε,

εἰς τὸ μέλλον ἡ ἱστορία θὰ σᾶς μνημονεύσῃ

γιὰ τὴν φιλοξενίαν ποὺ ἁπλόχερα μοῦ προσφέρατε

τὰ τελευταῖα 150 ἔτη…

Μετὰ τιμῆς

Νίκη τῆς Σαμοθράκης.

11-7-2014

http://parthenonas-hellas-acherontas-poihsh.blogspot.de/2014/07/blog-post_14.html?spref=fb

Read Full Post »

αλεξ

Ο Δημήτρης Αλεξόπουλος (James Alexopoulos) – αγαπημένος μας συγγραφέας πολυβραβευμένος / NLP Master coach / Σύμβουλος / Ομιλητής- μας αναλύει τον Έρωτα. Μια ανάλυση που δεν έχουμε σκεφτεί καθώς είμαστε καθηλωμένοι σε ένα πρότυπο

Απολαύστε τον , σε μια ομιλία, που έχει άμεση σύνδεση με ένα απόσπασμα από το βραβευμένο έργο (Πανελλήνια και σε Διεθνή διαγωνισμό) «Βίος Βραχύς»,ανακαλύψτε εν τέλει, τι είναι ο Έρωτας….

Read Full Post »

%ce%bd%ce%bf%ce%b7%ce%bc%ce%b1

Μια φορά κι έναν καιρό…
έναν πολύ ηλιόλουστο καιρό…

ήταν ένας σοφός άνδρας, ο οποίος λάτρευε τη μοναχοκόρη του και ήθελε να της προσφέρει τα πάντα. Ήθελε να της φανερώσει τον πιο πολύτιμο θησαυρό! Την αξία της ζωής.
Ήταν τόσο σοφός που έδινε τις πιο όμορφες και σωστές απαντήσεις σε οτιδήποτε τον ερωτούσαν.
Η κόρη του η Ελπίδα, είχε χρυσοστόλιστες μπούκλες, ματάκια ολογάλανα που σπινθήριζαν με κάθε της ματιά και πάντοτε φορούσε αέρινα φουστανάκια, άλλοτε με φραουλίτσες σχεδιασμένες και άλλοτε με λουλουδάκια κι ανθούς.

***

Ένα δειλινό, έτσι όπως καθόταν ο μπαμπάς της στον κήπο, πάνω στην κουνιστή του πολυθρόνα και συντροφιά μ’ ένα βιβλίο στα χέρια, τον πλησίασε η Ελπίδα ξέχειλη από χαρά. Τα μπροστινά της δόντια ήσαν μεγαλύτερα από τα υπόλοιπα, ωσάν να ήταν ένα αξιολάτρευτο κουνελάκι. Τον κόντεψε λοιπόν, και τον ρώτησε…
«Μπαμπά, μπαμπά;»
«Τι είναι αγάπη μου;» αποκρίθηκε με χαρά, παίρνοντάς την στα γόνατά του με αγάπη.
«Ποιο πράγμα είναι το πιο σημαντικό στον κόσμο; Ακούω άλλους να λένε τα λεφτά, άλλους την ομορφιά, άλλους τ’ αυτοκίνητα, άλλους τα σπίτια και όλοι παραπονιούνται διαρκώς. Εσύ που είσαι σοφός, πες μου σε παρακαλώ, τι είναι εκείνο που πραγματικά θα με κάνει να πετύχω όταν μεγαλώσω;» ψιθύρισε, καθισμένη στα γόνατά του.
Τότε, ο σοφός μπαμπάς χαμογέλασε:
«Τίποτα από όλα αυτά κόρη μου…»
«Τίποτα;»
«Έλα, άνοιξε τη χούφτα σου» της είπε.
Η Ελπίδα άνοιξε το χεράκι της με απορία.
«Φύτεψε αυτά τα τοσοδούλικα σπόρια εκεί στο χώμα, στη μεριά που δεν έχει ανθίσει ούτε ένα μικρό λουλούδι και θ’ αποκτήσεις τον πιο πολύτιμο θησαυρό…»
Η μικρή Ελπίδα σούφρωσε τα χειλάκια της κι έμοιαζε απογοητευμένη. Έκανε στον σοφό μπαμπά της ένα σωρό ερωτήσεις, για το τι χρειάζεται να πετύχει κάποιος όταν θα μεγαλώσει, για το πιο σημαντικό μυστικό, κι εκείνος απλώς της έδωσε μια χούφτα σπόρια…
Ωστόσο, πήρε ευθύς αμέσως στη χούφτα της τα σπόρια με έκδηλη απορία και έτρεξε στον κήπο να τα φυτέψει, εκεί ακριβώς που της είχε πει ο μπαμπάς της.
Κάθε πρωινό λοιπόν, ξυπνούσε και πήγαινε στο μέρος όπου τα είχε φυτέψει και παρατηρούσε. Παρατηρούσε, παρατηρούσε, και ξεφυσούσε… Περίμενε μια βδομάδα, δυο βδομάδες…
Πέρασε ο μήνας και δεν φάνηκε τίποτα το ιδιαίτερο στο χώμα που να την ενθουσιάσει, οπότε και πήρε την απόφαση να πάει να μιλήσει στον μπαμπά της.
«Μπαμπά, φύτεψα τα σπόρια όπως ακριβώς μου είχες πει, πέρασε ο μήνας, αλλά δεν συνέβη τίποτα».
Τότε, ο σοφός μπαμπάς τής χαμογέλασε και την αγκάλιασε, δίχως ν’ απαντήσει…

***

Αρκετά χρόνια αργότερα, ένας θεόρατος ευκάλυπτος κάλυπτε με τη σκιά του τη μισή τους κατοικία, και τα κλαδιά του ήταν υπέροχα και γεμάτα ζωή. Τραγουδούσαν με μαέστρο τον αέρα και η Ελπίδα απολάμβανε τη δροσιά του.
Η Ελπίδα είχε μεγαλώσει και είχε κάνει τη δική της οικογένεια πια.
Όταν πήγαν όλοι μαζί να επισκεφθούν τον σοφό μπαμπά της, η Ελπίδα τον πλησίασε, δίνοντάς του ένα γλυκό φιλί στο μάγουλο.
Εκείνος τότε της εξήγησε…
«Το πιο σημαντικό κόρη μου, δεν είναι αυτό που βλέπεις τώρα και το θαυμάζεις, έναν πελώριο ευκάλυπτο, αλλά αυτό που δημιούργησες τον πρώτο μήνα… Οι ρίζες και τα θεμέλια στη ζωή, θα πρέπει να ξέρεις ότι είναι το παν! Ο χρόνος με τα αγαπημένα σου πρόσωπα είναι η αξία της ζωής» της είπε, κι εκείνη του χαμογέλασε μ’ ένα αχνό μειδίαμα στα χείλη, σφίγγοντάς τον μέσα στην αγκαλιά της. «Έχεις αγάπη μέσα σου, έχεις την οικογένειά σου, μπορείς να παρατηρείς τον κόσμο και τη φύση, να χαίρεσαι με τα όσα έχεις και να απολαμβάνεις την κάθε μέρα… Ευγνωμοσύνη! Τούτος είναι ο πιο πολύτιμος θησαυρός που σου έταξα κάποτε»…
«Σ’ ευχαριστώ μπαμπά…» του ψιθύρισε.
Η Ελπίδα περπάτησε μέχρι τον ευκάλυπτο, πήρε μια βαθιά εισπνοή από το άρωμά του και χαϊδεψε τον κορμό.
Λίγο αργότερα, έτρεξε κοντά της η μικρή της κόρη και εγγονή του σοφού μπαμπά, και της αφηγήθηκε την ιστορία, βάζοντάς της μερικά σπόρια στα χεράκια της. Της είπε να τα φυτέψει λίγο παραδίπλα από τον ευκάλυπτο και η μικρή αυτό ακριβώς έκανε…
Η Ελπίδα έκλεισε διακριτικά το μάτι στον μπαμπά της και του ψιθύρισε και πάλι:
«Ευχαριστώ…»

«Όλα τα σημαντικά στη ζωή χρειάζονται χρόνο, σωστές υποδομές και γερά θεμέλια για να στεριώσουν. Έτσι και η ανθρώπινη ψυχή κι ο χαρακτήρας μας… Ευγνωμοσύνη…»

James Alexopoulos
Βραβευμένος Συγγραφέας-Ομιλητής, Nlp Master Coach

Read Full Post »

by Dimitrios Alexopoulos

Monday sucks! Weekend is over, back to work only to start a new countdown for next weekend!
“I’ve got a lot of paperwork on Mondays”, “I have a lot of work on Mondays” and if that wasn’t enough… People are more likely to have a heart attack on a Monday (Researchs shown)!
Don’t panic! Is only how you perceive days, situations, everything that is happening in your life. The way we view Monday is a matter of choice.
Most people choose to loathe Mondays, because they loathe Mondays. They convince themselves that Monday is a really bad day, so as expected they experience the stress on Mondays and all the bad things happen on Mondays.
At any point, we can choose to find the reasons why Monday is a great day. It is as simple as changing our mind. Better, reprogram your mind and reshape the way you think.
You have to know that when you expect something to be bad, it usually is. When you go to sleep on Sunday night with stress and with a feeling that the next day will be the worst day and it will be debilitating and workloaded, definitely your brain will be working all night to prove that your thoughts are correct!
Many people wake up on Monday morning and assume that is a “just another Monday”. Subconsciously and sometimes consciously, they are looking for something negative to happen, and it usually does.
We have to change the way of thinking. We have to re-train our brain to how we see Mondays.
What is the meaning of a lazy Friday? Some times people are exhausted and slacking, they immersed in their inaction on the weekends and sleep all the time.
My philosophy is, that we prove to ourselves and to other people we are lazy, idly and meaningless not the days we have to be at work, but in our free time! In our free time we will reveal if we are lazy indeed.
Monday is beautiful. Like a new trip, like a new day, like a new life, like Monday… Something new begins! A new week with challenges, goals and something to expect! Αnywhere you work, and when you work, try to create. Creation is very important to all human beings. Creation is the heart of the soul. So do not grumble, do not complain for a nice special day, but just see Monday as a beginning. Set your new plans and your new goals. Wake up with a smile. Wake up dancing or enjoy your new weeks coffee…
Make beautiful things on Monday. Then, make a commitment to yourself that Monday will be the most wonderful day of the week!

16195780_10155028835227431_3564953974549288189_n

Read Full Post »

15747646_1436671373034501_1530331632890345029_n

Αναζητώντας τη Σκοτεινή Ύλη

Τα 2.500 χρόνια εξέλιξης των ιδεών στις φυσικές επιστήμες μάς οδήγησαν σήμερα να ισχυριζόμαστε ότι κατανοούμε μόλις ένα 4% των συστατικών του Σύμπαντος. Το ποσοστό αυτό αποτελεί τη συνηθισμένη και ορατή, βαρυονική όπως ονομάζεται, ύλη, από την οποία αποτελούμαστε εμείς οι ίδιοι, καθώς και όλοι οι πλανήτες και τα άστρα των γαλαξιών του Σύμπαντος. Με άλλα λόγια, μόνο εκείνα τα ουράνια σώματα, τα οποία είναι ανιχνεύσιμα ακριβώς διότι εκπέμπουν και ανακλούν κάποιας μορφής ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία. Το γεγονός ότι υπάρχουν «εκεί έξω» πολλά περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσαμε ποτέ να ονειρευτούμε, για να θυμηθούμε και τον Άμλετ, άρχισε να γίνεται γνωστό από τις αρχές της δεκαετίας του ‘30 χάρη στις πρωτοποριακές μελέτες που πραγματοποίησε ο Ελβετός αστρονόμος Fritz Zwicky στη προσπάθειά του να υπολογίσει τη συνολική μάζα του γαλαξιακού σμήνους της Κόμης.

Χρησιμοποιώντας τις ταχύτητες των επί μέρους γαλαξιών του σμήνους που μέτρησε ο ίδιος, τη διάμετρο του σμήνους που ήταν ήδη γνωστή, καθώς και την απλή Νευτώνεια φυσική υπολόγισε τη συνολική μάζα που θα έπρεπε να έχει το σμήνος, ώστε οι γαλαξίες που το απαρτίζουν να κινούνται με τις ταχύτητες που είχε μετρήσει. Στη συνέχεια, προκειμένου να επιβεβαιώσει το αποτέλεσμά του, υπολόγισε τη συνολική μάζα του σμήνους σε συνάρτηση με τη φωτεινότητα των γαλαξιών του. Το αποτέλεσμα ήταν παράδοξο όσο και εντυπωσιακό: η μάζα που αντιστοιχούσε στη «φωτεινή» ύλη του σμήνους ήταν κατά πολύ μικρότερη από αυτή που απαιτούνταν προκείμενου να «δικαιολογηθούν» οι ταχύτητες των γαλαξιών του. Το εκπληκτικό συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε ήταν ότι το γαλαξιακό σμήνος Κόμη θα πρέπει να εμπεριέχει και τεράστιες ποσότητες ενός άγνωστου είδους ύλης, γιατί διαφορετικά οι μεγάλες ταχύτητες των γαλαξιών που το απαρτίζουν θα το είχαν «διαμελίσει». Η ύλη αυτή, επειδή δεν εκπέμπει κάποιου είδους ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, που θα επέτρεπε την ανίχνευσή της, ονομάστηκε «σκοτεινή ύλη».

Χρειάστηκε να περάσουν περίπου 40 χρόνια προκειμένου η επαναστατική αυτή θέση να γίνει ευρέως αποδεκτή από την αστρονομική κοινότητα. Ίσως γι’ αυτό να έφταιγε και ο εκκεντρικός και εριστικός χαρακτήρας του ίδιου του Zwicky, ποιος ξέρει. Στη διάρκεια της δεκαετίας του ‘70 όμως η αμερικανίδα αστρονόμος Vera Rubin με τις πρωτοποριακές της παρατηρήσεις της ταχύτητας με την οποία περιφέρονται τα άστρα γύρω από τους γαλαξιακούς πυρήνες κατέληξε στο ίδιο συμπέρασμα. Επειδή η κεντρική περιοχή ενός σπειροειδούς γαλαξία εμπεριέχει και τη μεγαλύτερη συσσώρευση ορατών άστρων, οι περισσότεροι αστρονόμοι της εποχής εκείνης πίστευαν ότι το μεγαλύτερο μέρος της μάζας ενός γαλαξία ήταν συγκεντρωμένο σε αυτήν ακριβώς τη κεντρική περιοχή που περιβάλλει το πυρήνα του γαλαξία, όπου η βαρυτική του έλξη είναι και ισχυρότερη. Αυτό σήμαινε ότι όσο μακρύτερα βρισκόταν ένα άστρο από το κέντρο του γαλαξία, τόσο μικρότερη θα ήταν και η ταχύτητα περιφοράς του.

Τα αποτελέσματα των μετρήσεων της Rubin όμως έδειχναν ακριβώς το αντίθετο: αντί οι ταχύτητες περιφοράς των άστρων σε κάθε γαλαξία να μειώνονται όσο απομακρυνόμαστε από το κέντρο του, παρέμεναν σταθερές σε μεγάλες αποστάσεις. Με άλλα λόγια, τα άστρα στις παρυφές των γαλαξιών διέγραφαν τροχιές με πολύ μεγαλύτερες ταχύτητες από αυτές που θα «έπρεπε» να είχαν, εάν η ορατή γαλαξιακή ύλη, τα αναρίθμητα δηλαδή αστέρια και τα αέρια που εμπεριείχαν, αντιστοιχούσε επακριβώς και στη συνολική τους μάζα. Σύμφωνα με τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν οι γαλαξίες αυτοί θα έπρεπε να είχαν «διαμελιστεί», αφού η βαρυτική τους έλξη δεν ήταν τόσο μεγάλη όσο θα έπρεπε για να συγκρατήσει τα άστρα στις τροχιές τους.

Η διαπίστωση αυτή, εκ πρώτης όψεως, φαίνεται να έρχεται σε αντίθεση και με την κοινή λογική, αφού σύμφωνα με τη Νευτώνεια φυσική η ταχύτητα περιφοράς των άστρων θα έπρεπε να μειώνεται όσο απομακρυνόμαστε από το γαλαξιακό κέντρο, όπως περίπου μειώνονται και οι ταχύτητες των πλανητών του Ηλιακού μας Συστήματος όσο μακρύτερα αυτοί βρίσκονται από τον Ήλιο. Ο μόνος τρόπος που θα μπορούσαν τα άστρα αυτά να περιφέρονται σε τόσο μεγάλες αποστάσεις από τους γαλαξιακούς πυρήνες και με αυτές τις ταχύτητες θα ήταν να εμπεριέχει ο κάθε γαλαξίας πολύ μεγαλύτερη ποσότητα ύλης απ’ αυτήν που μπορούμε να δούμε. Κάθε γαλαξίας με άλλα λόγια θα πρέπει να περιβάλλεται από μια σφαιρική άλω αόρατης, σκοτεινής ύλης, που αντιστοιχεί και στο μεγαλύτερο ποσοστό της συνολικής του μάζας. Όμως, ακόμα και σήμερα η φύση της εξακολουθεί να παραμένει άγνωστη. Τι θα μπορούσε άραγε να είναι;

Μια πρώτη απάντηση είναι ότι πρόκειται για συνηθισμένης μορφής ύλη, όπως για παράδειγμα, καφέ νάνοι, αέριοι πλανήτες σαν το Δία, μαύρες τρύπες, καθώς και άλλα «κλασικά» ουράνια σώματα, τα οποία δεν μπορούμε να δούμε είτε επειδή εκπέμπουν ελάχιστη ακτινοβολία, είτε επειδή βρίσκονται πολύ μακριά μας, είτε επειδή κρύβονται βαθιά μέσα σε νέφη σκόνης. Συλλογικά, τα ουράνια σώματα που αποτελούν αυτού του είδους τη βαρυονική σκοτεινή ύλη ονομάζονται MACHOs (MAssive Compact Halo Objects, δηλαδή Μεγάλης Μάζας Συμπαγή Αντικείμενα της Άλω). Όλες οι έρευνες όμως που έχουν διεξαχθεί ως τώρα απορρίπτουν τη πιθανότητα να αποτελείται η σκοτεινή ύλη αποκλειστικά από MACHOs.

Σύμφωνα με τους περισσότερους ερευνητές η σκοτεινή ύλη του Σύμπαντος θα πρέπει αντίθετα να αντιστοιχεί σε παράξενα στοιχειώδη σωματίδια, εξωτικές μορφές ύλης, που δεν έχουν ακόμα ανιχνευθεί στο εργαστήριο, όπως είναι τα WIMPs (Weakly Interacting Massive Particles, δηλαδή Ασθενώς Αλληλεπιδρώντα Σωματίδια με Μάζα) και τα αξιόνια. Η ύπαρξη των WIMPs προβλέπεται από ορισμένες θεωρίες στοιχειωδών σωματιδίων και, θεωρητικά τουλάχιστον, η παραγωγή τους μετά τη Μεγάλη Έκρηξη είναι αυτή που απαιτείται για να εξηγήσει τη σκοτεινή ύλη του Σύμπαντος. Το πρόβλημα με τα WIMPs είναι ότι δεν αλληλεπιδρούν με τη βαρυονική ύλη παρά μόνο διά μέσου της ασθενούς και της βαρυτικής αλληλεπίδρασης (ή δύναμης) και κατά συνέπεια, εάν όντως υπάρχουν, είναι ιδιαίτερα δύσκολο να ανιχνευτούν.

Τα αξιόνια από την άλλη πλευρά είναι κι αυτά υποθετικά σωματίδια, τα οποία προτάθηκαν ότι υπάρχουν προκειμένου να «καθαρίσουν» ένα σοβαρό πρόβλημα της θεωρητικής φυσικής που αφορά στον διαφορετικό τρόπο με τον οποίο οι ισχυρές και οι ασθενείς αλληλεπιδράσεις αντιμετωπίζουν την ύλη και την αντιύλη. Για αυτό και ο εμπνευστής τους τα βάφτισε δίνοντάς τους το όνομα ενός απορρυπαντικού! Θεωρητικά η μάζα τους υπολογίζεται ότι είναι απειροελάχιστη, ακόμη και σε σχέση με το ηλεκτρόνιο, ενώ σε αντίθεση με αυτά δεν φέρουν ηλεκτρικό φορτίο, γεγονός που καθιστά την ανίχνευσή τους εξαιρετικά δύσκολη. Παρ’ όλα αυτά είναι δυνατό να δημιουργήθηκαν στο αρχέγονο Σύμπαν σε τόσο μεγάλες ποσότητες, που να τα καθιστά σοβαρό υποψήφιο για το επικρατέστερο είδος της σκοτεινής ύλης.

Μήπως όμως όλα αυτά είναι τελικά μια «αυταπάτη»; Μήπως, με άλλα λόγια, οι γνώσεις μας για την βαρύτητα, την ασθενέστερη απ’ όλες τις αλληλεπιδράσεις της φύσης, είναι λανθασμένες ή ελλιπείς; Παρ’ όλο που κάποιοι ερευνητές έχουν ήδη στραφεί προς αυτή την κατεύθυνση, προτείνοντας εναλλακτικές θεωρίες βαρύτητας, η μεγάλη πλειοψηφία των επιστημόνων σήμερα δεν τρέφει καμιά αμφιβολία για την ύπαρξη της σκοτεινής ύλης. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα η «προκατάληψη» των επιστημόνων υπέρ της σκοτεινής ύλης έχει ενισχυθεί σημαντικά. Η απεικόνιση ενός γαλαξιακού σμήνους χάρη στην λεπτομερή ανάλυση των δεδομένων που συνέλεξαν το διαστημικό τηλεσκόπιο ακτίνων Χ Chandra, το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble, το Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο (VLT) του Ευρωπαϊκού Νότιου Αστεροσκοπείου, καθώς και τα οπτικά τηλεσκόπια Μαγγελάνος αποτέλεσε την πρώτη ισχυρή ένδειξη ότι η σκοτεινή ύλη όντως υπάρχει.

Η διθυραμβική ανακοίνωση της NASA την 21η Αυγούστου 2006, που έκανε το γύρο του κόσμου, εξηγούσε πώς το γαλαξιακό αυτό σμήνος δημιουργήθηκε από τη σύγκρουση δύο μικρότερων σμηνών με αποτέλεσμα το «διαχωρισμό» της σκοτεινής ύλης και των αερίων. Σύντομα ακολούθησε και μια δεύτερη. Με τη βοήθεια του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble αστρονόμοι φωτογράφισαν έναν τεράστιο δακτύλιο σκοτεινής ύλης με διάμετρο 2,6 εκατομμύρια έτη φωτός, ο οποίος θα πρέπει να σχηματίστηκε από τη τιτάνια κοσμική σύγκρουση δύο γαλαξιακών σμηνών πριν από 1 με 2 δισεκατομμύρια χρόνια. Παρ’ όλο που όπως έχουμε πει η σκοτεινή ύλη είναι εξ ορισμού αόρατη, οι αστρονόμοι μπορούν να εικάσουν και να απεικονίσουν την ύπαρξη της, καταγράφοντας το τρόπο με τον οποίο η βαρύτητα που ασκεί η ύπαρξή της καμπυλώνει το φως ακόμη πιο απόμακρων γαλαξιών.

Όπως εξηγεί ο James Jee, μέλος της ομάδας που πραγματοποίησε τη σχετική έρευνα, είναι σαν να κοιτάμε τα βότσαλα στο βυθό μιας λίμνης που η επιφάνειά της κυματίζεται ελαφρά. Το σχήμα του κάθε βότσαλου φαίνεται να αλλάζει καθώς ο κυματισμοί περνούν από πάνω του. Με τον ίδιο περίπου τρόπο ο δακτύλιος της σκοτεινής ύλης, που παρεμβάλλεται ανάμεσα στους απόμακρους γαλαξίες του υποβάθρου και στο διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble, προκαλεί ανεπαίσθητες αλλά συγκεκριμένες και μετρήσιμες αλλαγές στο σχήμα των γαλαξιών.

Τον Ιανουάριο του 2007 παρουσιάστηκε στην επιστημονική κοινότητα ο πρώτος τρισδιάστατος χάρτης, βασισμένος σε πραγματικά παρατηρησιακά δεδομένα, ο οποίος απεικονίζει την κατανομή της σκοτεινής ύλης του Σύμπαντος σε μεγάλη κλίμακα. Η χαρτογράφηση αυτή αποκάλυψε ένα δίκτυο νηματοειδών δομών το οποίο διευρύνθηκε με το χρόνο και το οποίο τέμνεται στις περιοχές που εντοπίζονται οι κολοσσιαίες συσσωρεύσεις ύλης, που αποτελούν τα γαλαξιακά σμήνη. Το ενθαρρυντικό είναι ότι και οι αριθμητικές προσομοιώσεις που πραγματοποιούν οι αστροφυσικοί στους πανίσχυρους υπερυπολογιστές τους αναδεικνύουν μία αντίστοιχη εξέλιξη και μία παραπλήσια δομή. Για να συνθέσουν αυτό το χάρτη, οι αστρονόμοι χρησιμοποίησαν τα δεδομένα της μεγαλύτερης επισκόπησης που έχει πραγματοποιήσει μέχρι σήμερα το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble, γνωστή ως Επισκόπηση της Κοσμικής Εξέλιξης (Cosmic Evolution Survey).

Για να αποδοθεί η τρισδιάστατη απεικόνιση της σκοτεινής ύλης, οι παρατηρήσεις του Hubble συνδυάστηκαν με τα δεδομένα που συνέλεξαν τα επίγεια τηλεσκόπια Very Large Telescope στη Χιλή, Subaru στη Χαβάη, Very Large Array στο Νέο Μεξικό, καθώς επίσης και το διαστημικό τηλεσκόπιο ακτίνων Χ της ESA XMM-Newton. Επειδή, όπως είπαμε, η σκοτεινή ύλη δεν μπορεί να παρατηρηθεί άμεσα, η κατανομή της στο αχανές Διάστημα υπολογίστηκε με μια μέθοδο βασισμένη σε ένα φαινόμενο γνωστό στους αστρονόμους ως ασθενής βαρυτικός φακός. Με την καταγραφή δηλαδή της μικρής, αλλά παρατηρήσιμης, παραμόρφωσης του σχήματος αυτών των απόμακρων γαλαξιών, η οποία προκαλείται από τη βαρυτική στρέβλωση του χώρου που προκαλεί η παρουσία της παρεμβαλλόμενης σκοτεινής ύλης, κατά μήκος της διεύθυνσης που παρατηρεί το Hubble.

Η διεύρυνση των γνώσεών μας για τη γέννηση και την εξέλιξη των γαλαξιών, οι οποίοι με το πέρασμα δισεκατομμυρίων ετών σχημάτισαν τα τεράστια γαλαξιακά σμήνη και τις κολοσσιαίες δομές που παρατηρούμε σε πολύ μεγάλες κλίμακες είναι άρρηκτα συνδεδεμένη και με τη σκοτεινή ύλη, όπως επίσης και με τον τρόπο που αυτή κατανέμεται στο χώρο και στο χρόνο. Η φύση της όμως εξακολουθεί να μας είναι άγνωστη. Γι’ αυτό, όπως παρατήρησε και ο Richard Massey, ερευνητής του California Institute of Technology, «τώρα που αρχίσαμε να χαρτογραφούμε την κατανομή της, η επόμενη πρόκληση είναι να προσδιορίσουμε τι είναι και πώς σχετίζεται με τη συνηθισμένη ύλη που μας περιβάλλει». Τη πρόκληση αυτή καλείται να αντιμετωπίσει η νέα γενιά των υπόγειων ανιχνευτών σκοτεινής ύλης που ήδη λειτουργούν ή κατασκευάζονται αυτή τη στιγμή, σε συνδυασμό με τα νέα πειράματα που θα διεξαχθούν στον LHC και αλλού και με τη βοήθεια πάντα των υπέργειων και διαστημικών μας τηλεσκοπίων.

Δεν χρειάζεται φυσικά να πούμε ότι η οριστική ανίχνευση κάποιων από τη πληθώρα των εξωτικών σωματιδίων που έχουν προταθεί προκειμένου να εξηγήσουν τη σκοτεινή ύλη, είτε αυτά είναι αξιόνια είτε WIMPS είτε κάτι άλλο, θα αποτελέσει ορόσημο στην εξέλιξη των φυσικών επιστημών και θα ανοίξει το δρόμο σε νέα, ανεξερεύνητα ακόμα, πεδία έρευνας, πέρα από το Καθιερωμένο Πρότυπο, που περιγράφει το μικρόκοσμο των στοιχειωδών σωματιδίων. Ποιο από αυτά θα αποδειχτεί ότι αποτελεί τον κύριο όγκο της σκοτεινής ύλης του Σύμπαντος εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο έντονης έρευνας. Ή, ίσως πάλι, οι επιστήμονες που επιμένουν ότι το λαμπρό οικοδόμημα της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας θα πρέπει να αναθεωρηθεί να έχουν πράγματι δίκιο. Κανείς δεν ξέρει ακόμη με βεβαιότητα. Γι’ αυτό, καλό θα ήταν ίσως να θυμόμαστε την προτροπή του μεγάλου μυθιστορηματικού ντετέκτιβ Sherlock Holmes: «Όταν θα έχεις αποκλείσει το αδύνατο, οτιδήποτε παραμείνει, όσο απίθανο κι αν είναι, πρέπει να είναι η αλήθεια».

Διονύσης Π. Σιμόπουλος & Αλέξης Α. Δεληβοριάς

Read Full Post »

Older Posts »