Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘φιλοσοφία – philosophy’ Category

%ce%bd%ce%bf%ce%b7%ce%bc%ce%b1

Μια φορά κι έναν καιρό…
έναν πολύ ηλιόλουστο καιρό…

ήταν ένας σοφός άνδρας, ο οποίος λάτρευε τη μοναχοκόρη του και ήθελε να της προσφέρει τα πάντα. Ήθελε να της φανερώσει τον πιο πολύτιμο θησαυρό! Την αξία της ζωής.
Ήταν τόσο σοφός που έδινε τις πιο όμορφες και σωστές απαντήσεις σε οτιδήποτε τον ερωτούσαν.
Η κόρη του η Ελπίδα, είχε χρυσοστόλιστες μπούκλες, ματάκια ολογάλανα που σπινθήριζαν με κάθε της ματιά και πάντοτε φορούσε αέρινα φουστανάκια, άλλοτε με φραουλίτσες σχεδιασμένες και άλλοτε με λουλουδάκια κι ανθούς.

***

Ένα δειλινό, έτσι όπως καθόταν ο μπαμπάς της στον κήπο, πάνω στην κουνιστή του πολυθρόνα και συντροφιά μ’ ένα βιβλίο στα χέρια, τον πλησίασε η Ελπίδα ξέχειλη από χαρά. Τα μπροστινά της δόντια ήσαν μεγαλύτερα από τα υπόλοιπα, ωσάν να ήταν ένα αξιολάτρευτο κουνελάκι. Τον κόντεψε λοιπόν, και τον ρώτησε…
«Μπαμπά, μπαμπά;»
«Τι είναι αγάπη μου;» αποκρίθηκε με χαρά, παίρνοντάς την στα γόνατά του με αγάπη.
«Ποιο πράγμα είναι το πιο σημαντικό στον κόσμο; Ακούω άλλους να λένε τα λεφτά, άλλους την ομορφιά, άλλους τ’ αυτοκίνητα, άλλους τα σπίτια και όλοι παραπονιούνται διαρκώς. Εσύ που είσαι σοφός, πες μου σε παρακαλώ, τι είναι εκείνο που πραγματικά θα με κάνει να πετύχω όταν μεγαλώσω;» ψιθύρισε, καθισμένη στα γόνατά του.
Τότε, ο σοφός μπαμπάς χαμογέλασε:
«Τίποτα από όλα αυτά κόρη μου…»
«Τίποτα;»
«Έλα, άνοιξε τη χούφτα σου» της είπε.
Η Ελπίδα άνοιξε το χεράκι της με απορία.
«Φύτεψε αυτά τα τοσοδούλικα σπόρια εκεί στο χώμα, στη μεριά που δεν έχει ανθίσει ούτε ένα μικρό λουλούδι και θ’ αποκτήσεις τον πιο πολύτιμο θησαυρό…»
Η μικρή Ελπίδα σούφρωσε τα χειλάκια της κι έμοιαζε απογοητευμένη. Έκανε στον σοφό μπαμπά της ένα σωρό ερωτήσεις, για το τι χρειάζεται να πετύχει κάποιος όταν θα μεγαλώσει, για το πιο σημαντικό μυστικό, κι εκείνος απλώς της έδωσε μια χούφτα σπόρια…
Ωστόσο, πήρε ευθύς αμέσως στη χούφτα της τα σπόρια με έκδηλη απορία και έτρεξε στον κήπο να τα φυτέψει, εκεί ακριβώς που της είχε πει ο μπαμπάς της.
Κάθε πρωινό λοιπόν, ξυπνούσε και πήγαινε στο μέρος όπου τα είχε φυτέψει και παρατηρούσε. Παρατηρούσε, παρατηρούσε, και ξεφυσούσε… Περίμενε μια βδομάδα, δυο βδομάδες…
Πέρασε ο μήνας και δεν φάνηκε τίποτα το ιδιαίτερο στο χώμα που να την ενθουσιάσει, οπότε και πήρε την απόφαση να πάει να μιλήσει στον μπαμπά της.
«Μπαμπά, φύτεψα τα σπόρια όπως ακριβώς μου είχες πει, πέρασε ο μήνας, αλλά δεν συνέβη τίποτα».
Τότε, ο σοφός μπαμπάς τής χαμογέλασε και την αγκάλιασε, δίχως ν’ απαντήσει…

***

Αρκετά χρόνια αργότερα, ένας θεόρατος ευκάλυπτος κάλυπτε με τη σκιά του τη μισή τους κατοικία, και τα κλαδιά του ήταν υπέροχα και γεμάτα ζωή. Τραγουδούσαν με μαέστρο τον αέρα και η Ελπίδα απολάμβανε τη δροσιά του.
Η Ελπίδα είχε μεγαλώσει και είχε κάνει τη δική της οικογένεια πια.
Όταν πήγαν όλοι μαζί να επισκεφθούν τον σοφό μπαμπά της, η Ελπίδα τον πλησίασε, δίνοντάς του ένα γλυκό φιλί στο μάγουλο.
Εκείνος τότε της εξήγησε…
«Το πιο σημαντικό κόρη μου, δεν είναι αυτό που βλέπεις τώρα και το θαυμάζεις, έναν πελώριο ευκάλυπτο, αλλά αυτό που δημιούργησες τον πρώτο μήνα… Οι ρίζες και τα θεμέλια στη ζωή, θα πρέπει να ξέρεις ότι είναι το παν! Ο χρόνος με τα αγαπημένα σου πρόσωπα είναι η αξία της ζωής» της είπε, κι εκείνη του χαμογέλασε μ’ ένα αχνό μειδίαμα στα χείλη, σφίγγοντάς τον μέσα στην αγκαλιά της. «Έχεις αγάπη μέσα σου, έχεις την οικογένειά σου, μπορείς να παρατηρείς τον κόσμο και τη φύση, να χαίρεσαι με τα όσα έχεις και να απολαμβάνεις την κάθε μέρα… Ευγνωμοσύνη! Τούτος είναι ο πιο πολύτιμος θησαυρός που σου έταξα κάποτε»…
«Σ’ ευχαριστώ μπαμπά…» του ψιθύρισε.
Η Ελπίδα περπάτησε μέχρι τον ευκάλυπτο, πήρε μια βαθιά εισπνοή από το άρωμά του και χαϊδεψε τον κορμό.
Λίγο αργότερα, έτρεξε κοντά της η μικρή της κόρη και εγγονή του σοφού μπαμπά, και της αφηγήθηκε την ιστορία, βάζοντάς της μερικά σπόρια στα χεράκια της. Της είπε να τα φυτέψει λίγο παραδίπλα από τον ευκάλυπτο και η μικρή αυτό ακριβώς έκανε…
Η Ελπίδα έκλεισε διακριτικά το μάτι στον μπαμπά της και του ψιθύρισε και πάλι:
«Ευχαριστώ…»

«Όλα τα σημαντικά στη ζωή χρειάζονται χρόνο, σωστές υποδομές και γερά θεμέλια για να στεριώσουν. Έτσι και η ανθρώπινη ψυχή κι ο χαρακτήρας μας… Ευγνωμοσύνη…»

James Alexopoulos
Βραβευμένος Συγγραφέας-Ομιλητής, Nlp Master Coach

Read Full Post »

by Dimitrios Alexopoulos

Monday sucks! Weekend is over, back to work only to start a new countdown for next weekend!
“I’ve got a lot of paperwork on Mondays”, “I have a lot of work on Mondays” and if that wasn’t enough… People are more likely to have a heart attack on a Monday (Researchs shown)!
Don’t panic! Is only how you perceive days, situations, everything that is happening in your life. The way we view Monday is a matter of choice.
Most people choose to loathe Mondays, because they loathe Mondays. They convince themselves that Monday is a really bad day, so as expected they experience the stress on Mondays and all the bad things happen on Mondays.
At any point, we can choose to find the reasons why Monday is a great day. It is as simple as changing our mind. Better, reprogram your mind and reshape the way you think.
You have to know that when you expect something to be bad, it usually is. When you go to sleep on Sunday night with stress and with a feeling that the next day will be the worst day and it will be debilitating and workloaded, definitely your brain will be working all night to prove that your thoughts are correct!
Many people wake up on Monday morning and assume that is a “just another Monday”. Subconsciously and sometimes consciously, they are looking for something negative to happen, and it usually does.
We have to change the way of thinking. We have to re-train our brain to how we see Mondays.
What is the meaning of a lazy Friday? Some times people are exhausted and slacking, they immersed in their inaction on the weekends and sleep all the time.
My philosophy is, that we prove to ourselves and to other people we are lazy, idly and meaningless not the days we have to be at work, but in our free time! In our free time we will reveal if we are lazy indeed.
Monday is beautiful. Like a new trip, like a new day, like a new life, like Monday… Something new begins! A new week with challenges, goals and something to expect! Αnywhere you work, and when you work, try to create. Creation is very important to all human beings. Creation is the heart of the soul. So do not grumble, do not complain for a nice special day, but just see Monday as a beginning. Set your new plans and your new goals. Wake up with a smile. Wake up dancing or enjoy your new weeks coffee…
Make beautiful things on Monday. Then, make a commitment to yourself that Monday will be the most wonderful day of the week!

16195780_10155028835227431_3564953974549288189_n

Read Full Post »

15747646_1436671373034501_1530331632890345029_n

Αναζητώντας τη Σκοτεινή Ύλη

Τα 2.500 χρόνια εξέλιξης των ιδεών στις φυσικές επιστήμες μάς οδήγησαν σήμερα να ισχυριζόμαστε ότι κατανοούμε μόλις ένα 4% των συστατικών του Σύμπαντος. Το ποσοστό αυτό αποτελεί τη συνηθισμένη και ορατή, βαρυονική όπως ονομάζεται, ύλη, από την οποία αποτελούμαστε εμείς οι ίδιοι, καθώς και όλοι οι πλανήτες και τα άστρα των γαλαξιών του Σύμπαντος. Με άλλα λόγια, μόνο εκείνα τα ουράνια σώματα, τα οποία είναι ανιχνεύσιμα ακριβώς διότι εκπέμπουν και ανακλούν κάποιας μορφής ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία. Το γεγονός ότι υπάρχουν «εκεί έξω» πολλά περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσαμε ποτέ να ονειρευτούμε, για να θυμηθούμε και τον Άμλετ, άρχισε να γίνεται γνωστό από τις αρχές της δεκαετίας του ‘30 χάρη στις πρωτοποριακές μελέτες που πραγματοποίησε ο Ελβετός αστρονόμος Fritz Zwicky στη προσπάθειά του να υπολογίσει τη συνολική μάζα του γαλαξιακού σμήνους της Κόμης.

Χρησιμοποιώντας τις ταχύτητες των επί μέρους γαλαξιών του σμήνους που μέτρησε ο ίδιος, τη διάμετρο του σμήνους που ήταν ήδη γνωστή, καθώς και την απλή Νευτώνεια φυσική υπολόγισε τη συνολική μάζα που θα έπρεπε να έχει το σμήνος, ώστε οι γαλαξίες που το απαρτίζουν να κινούνται με τις ταχύτητες που είχε μετρήσει. Στη συνέχεια, προκειμένου να επιβεβαιώσει το αποτέλεσμά του, υπολόγισε τη συνολική μάζα του σμήνους σε συνάρτηση με τη φωτεινότητα των γαλαξιών του. Το αποτέλεσμα ήταν παράδοξο όσο και εντυπωσιακό: η μάζα που αντιστοιχούσε στη «φωτεινή» ύλη του σμήνους ήταν κατά πολύ μικρότερη από αυτή που απαιτούνταν προκείμενου να «δικαιολογηθούν» οι ταχύτητες των γαλαξιών του. Το εκπληκτικό συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε ήταν ότι το γαλαξιακό σμήνος Κόμη θα πρέπει να εμπεριέχει και τεράστιες ποσότητες ενός άγνωστου είδους ύλης, γιατί διαφορετικά οι μεγάλες ταχύτητες των γαλαξιών που το απαρτίζουν θα το είχαν «διαμελίσει». Η ύλη αυτή, επειδή δεν εκπέμπει κάποιου είδους ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, που θα επέτρεπε την ανίχνευσή της, ονομάστηκε «σκοτεινή ύλη».

Χρειάστηκε να περάσουν περίπου 40 χρόνια προκειμένου η επαναστατική αυτή θέση να γίνει ευρέως αποδεκτή από την αστρονομική κοινότητα. Ίσως γι’ αυτό να έφταιγε και ο εκκεντρικός και εριστικός χαρακτήρας του ίδιου του Zwicky, ποιος ξέρει. Στη διάρκεια της δεκαετίας του ‘70 όμως η αμερικανίδα αστρονόμος Vera Rubin με τις πρωτοποριακές της παρατηρήσεις της ταχύτητας με την οποία περιφέρονται τα άστρα γύρω από τους γαλαξιακούς πυρήνες κατέληξε στο ίδιο συμπέρασμα. Επειδή η κεντρική περιοχή ενός σπειροειδούς γαλαξία εμπεριέχει και τη μεγαλύτερη συσσώρευση ορατών άστρων, οι περισσότεροι αστρονόμοι της εποχής εκείνης πίστευαν ότι το μεγαλύτερο μέρος της μάζας ενός γαλαξία ήταν συγκεντρωμένο σε αυτήν ακριβώς τη κεντρική περιοχή που περιβάλλει το πυρήνα του γαλαξία, όπου η βαρυτική του έλξη είναι και ισχυρότερη. Αυτό σήμαινε ότι όσο μακρύτερα βρισκόταν ένα άστρο από το κέντρο του γαλαξία, τόσο μικρότερη θα ήταν και η ταχύτητα περιφοράς του.

Τα αποτελέσματα των μετρήσεων της Rubin όμως έδειχναν ακριβώς το αντίθετο: αντί οι ταχύτητες περιφοράς των άστρων σε κάθε γαλαξία να μειώνονται όσο απομακρυνόμαστε από το κέντρο του, παρέμεναν σταθερές σε μεγάλες αποστάσεις. Με άλλα λόγια, τα άστρα στις παρυφές των γαλαξιών διέγραφαν τροχιές με πολύ μεγαλύτερες ταχύτητες από αυτές που θα «έπρεπε» να είχαν, εάν η ορατή γαλαξιακή ύλη, τα αναρίθμητα δηλαδή αστέρια και τα αέρια που εμπεριείχαν, αντιστοιχούσε επακριβώς και στη συνολική τους μάζα. Σύμφωνα με τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν οι γαλαξίες αυτοί θα έπρεπε να είχαν «διαμελιστεί», αφού η βαρυτική τους έλξη δεν ήταν τόσο μεγάλη όσο θα έπρεπε για να συγκρατήσει τα άστρα στις τροχιές τους.

Η διαπίστωση αυτή, εκ πρώτης όψεως, φαίνεται να έρχεται σε αντίθεση και με την κοινή λογική, αφού σύμφωνα με τη Νευτώνεια φυσική η ταχύτητα περιφοράς των άστρων θα έπρεπε να μειώνεται όσο απομακρυνόμαστε από το γαλαξιακό κέντρο, όπως περίπου μειώνονται και οι ταχύτητες των πλανητών του Ηλιακού μας Συστήματος όσο μακρύτερα αυτοί βρίσκονται από τον Ήλιο. Ο μόνος τρόπος που θα μπορούσαν τα άστρα αυτά να περιφέρονται σε τόσο μεγάλες αποστάσεις από τους γαλαξιακούς πυρήνες και με αυτές τις ταχύτητες θα ήταν να εμπεριέχει ο κάθε γαλαξίας πολύ μεγαλύτερη ποσότητα ύλης απ’ αυτήν που μπορούμε να δούμε. Κάθε γαλαξίας με άλλα λόγια θα πρέπει να περιβάλλεται από μια σφαιρική άλω αόρατης, σκοτεινής ύλης, που αντιστοιχεί και στο μεγαλύτερο ποσοστό της συνολικής του μάζας. Όμως, ακόμα και σήμερα η φύση της εξακολουθεί να παραμένει άγνωστη. Τι θα μπορούσε άραγε να είναι;

Μια πρώτη απάντηση είναι ότι πρόκειται για συνηθισμένης μορφής ύλη, όπως για παράδειγμα, καφέ νάνοι, αέριοι πλανήτες σαν το Δία, μαύρες τρύπες, καθώς και άλλα «κλασικά» ουράνια σώματα, τα οποία δεν μπορούμε να δούμε είτε επειδή εκπέμπουν ελάχιστη ακτινοβολία, είτε επειδή βρίσκονται πολύ μακριά μας, είτε επειδή κρύβονται βαθιά μέσα σε νέφη σκόνης. Συλλογικά, τα ουράνια σώματα που αποτελούν αυτού του είδους τη βαρυονική σκοτεινή ύλη ονομάζονται MACHOs (MAssive Compact Halo Objects, δηλαδή Μεγάλης Μάζας Συμπαγή Αντικείμενα της Άλω). Όλες οι έρευνες όμως που έχουν διεξαχθεί ως τώρα απορρίπτουν τη πιθανότητα να αποτελείται η σκοτεινή ύλη αποκλειστικά από MACHOs.

Σύμφωνα με τους περισσότερους ερευνητές η σκοτεινή ύλη του Σύμπαντος θα πρέπει αντίθετα να αντιστοιχεί σε παράξενα στοιχειώδη σωματίδια, εξωτικές μορφές ύλης, που δεν έχουν ακόμα ανιχνευθεί στο εργαστήριο, όπως είναι τα WIMPs (Weakly Interacting Massive Particles, δηλαδή Ασθενώς Αλληλεπιδρώντα Σωματίδια με Μάζα) και τα αξιόνια. Η ύπαρξη των WIMPs προβλέπεται από ορισμένες θεωρίες στοιχειωδών σωματιδίων και, θεωρητικά τουλάχιστον, η παραγωγή τους μετά τη Μεγάλη Έκρηξη είναι αυτή που απαιτείται για να εξηγήσει τη σκοτεινή ύλη του Σύμπαντος. Το πρόβλημα με τα WIMPs είναι ότι δεν αλληλεπιδρούν με τη βαρυονική ύλη παρά μόνο διά μέσου της ασθενούς και της βαρυτικής αλληλεπίδρασης (ή δύναμης) και κατά συνέπεια, εάν όντως υπάρχουν, είναι ιδιαίτερα δύσκολο να ανιχνευτούν.

Τα αξιόνια από την άλλη πλευρά είναι κι αυτά υποθετικά σωματίδια, τα οποία προτάθηκαν ότι υπάρχουν προκειμένου να «καθαρίσουν» ένα σοβαρό πρόβλημα της θεωρητικής φυσικής που αφορά στον διαφορετικό τρόπο με τον οποίο οι ισχυρές και οι ασθενείς αλληλεπιδράσεις αντιμετωπίζουν την ύλη και την αντιύλη. Για αυτό και ο εμπνευστής τους τα βάφτισε δίνοντάς τους το όνομα ενός απορρυπαντικού! Θεωρητικά η μάζα τους υπολογίζεται ότι είναι απειροελάχιστη, ακόμη και σε σχέση με το ηλεκτρόνιο, ενώ σε αντίθεση με αυτά δεν φέρουν ηλεκτρικό φορτίο, γεγονός που καθιστά την ανίχνευσή τους εξαιρετικά δύσκολη. Παρ’ όλα αυτά είναι δυνατό να δημιουργήθηκαν στο αρχέγονο Σύμπαν σε τόσο μεγάλες ποσότητες, που να τα καθιστά σοβαρό υποψήφιο για το επικρατέστερο είδος της σκοτεινής ύλης.

Μήπως όμως όλα αυτά είναι τελικά μια «αυταπάτη»; Μήπως, με άλλα λόγια, οι γνώσεις μας για την βαρύτητα, την ασθενέστερη απ’ όλες τις αλληλεπιδράσεις της φύσης, είναι λανθασμένες ή ελλιπείς; Παρ’ όλο που κάποιοι ερευνητές έχουν ήδη στραφεί προς αυτή την κατεύθυνση, προτείνοντας εναλλακτικές θεωρίες βαρύτητας, η μεγάλη πλειοψηφία των επιστημόνων σήμερα δεν τρέφει καμιά αμφιβολία για την ύπαρξη της σκοτεινής ύλης. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα η «προκατάληψη» των επιστημόνων υπέρ της σκοτεινής ύλης έχει ενισχυθεί σημαντικά. Η απεικόνιση ενός γαλαξιακού σμήνους χάρη στην λεπτομερή ανάλυση των δεδομένων που συνέλεξαν το διαστημικό τηλεσκόπιο ακτίνων Χ Chandra, το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble, το Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο (VLT) του Ευρωπαϊκού Νότιου Αστεροσκοπείου, καθώς και τα οπτικά τηλεσκόπια Μαγγελάνος αποτέλεσε την πρώτη ισχυρή ένδειξη ότι η σκοτεινή ύλη όντως υπάρχει.

Η διθυραμβική ανακοίνωση της NASA την 21η Αυγούστου 2006, που έκανε το γύρο του κόσμου, εξηγούσε πώς το γαλαξιακό αυτό σμήνος δημιουργήθηκε από τη σύγκρουση δύο μικρότερων σμηνών με αποτέλεσμα το «διαχωρισμό» της σκοτεινής ύλης και των αερίων. Σύντομα ακολούθησε και μια δεύτερη. Με τη βοήθεια του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble αστρονόμοι φωτογράφισαν έναν τεράστιο δακτύλιο σκοτεινής ύλης με διάμετρο 2,6 εκατομμύρια έτη φωτός, ο οποίος θα πρέπει να σχηματίστηκε από τη τιτάνια κοσμική σύγκρουση δύο γαλαξιακών σμηνών πριν από 1 με 2 δισεκατομμύρια χρόνια. Παρ’ όλο που όπως έχουμε πει η σκοτεινή ύλη είναι εξ ορισμού αόρατη, οι αστρονόμοι μπορούν να εικάσουν και να απεικονίσουν την ύπαρξη της, καταγράφοντας το τρόπο με τον οποίο η βαρύτητα που ασκεί η ύπαρξή της καμπυλώνει το φως ακόμη πιο απόμακρων γαλαξιών.

Όπως εξηγεί ο James Jee, μέλος της ομάδας που πραγματοποίησε τη σχετική έρευνα, είναι σαν να κοιτάμε τα βότσαλα στο βυθό μιας λίμνης που η επιφάνειά της κυματίζεται ελαφρά. Το σχήμα του κάθε βότσαλου φαίνεται να αλλάζει καθώς ο κυματισμοί περνούν από πάνω του. Με τον ίδιο περίπου τρόπο ο δακτύλιος της σκοτεινής ύλης, που παρεμβάλλεται ανάμεσα στους απόμακρους γαλαξίες του υποβάθρου και στο διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble, προκαλεί ανεπαίσθητες αλλά συγκεκριμένες και μετρήσιμες αλλαγές στο σχήμα των γαλαξιών.

Τον Ιανουάριο του 2007 παρουσιάστηκε στην επιστημονική κοινότητα ο πρώτος τρισδιάστατος χάρτης, βασισμένος σε πραγματικά παρατηρησιακά δεδομένα, ο οποίος απεικονίζει την κατανομή της σκοτεινής ύλης του Σύμπαντος σε μεγάλη κλίμακα. Η χαρτογράφηση αυτή αποκάλυψε ένα δίκτυο νηματοειδών δομών το οποίο διευρύνθηκε με το χρόνο και το οποίο τέμνεται στις περιοχές που εντοπίζονται οι κολοσσιαίες συσσωρεύσεις ύλης, που αποτελούν τα γαλαξιακά σμήνη. Το ενθαρρυντικό είναι ότι και οι αριθμητικές προσομοιώσεις που πραγματοποιούν οι αστροφυσικοί στους πανίσχυρους υπερυπολογιστές τους αναδεικνύουν μία αντίστοιχη εξέλιξη και μία παραπλήσια δομή. Για να συνθέσουν αυτό το χάρτη, οι αστρονόμοι χρησιμοποίησαν τα δεδομένα της μεγαλύτερης επισκόπησης που έχει πραγματοποιήσει μέχρι σήμερα το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble, γνωστή ως Επισκόπηση της Κοσμικής Εξέλιξης (Cosmic Evolution Survey).

Για να αποδοθεί η τρισδιάστατη απεικόνιση της σκοτεινής ύλης, οι παρατηρήσεις του Hubble συνδυάστηκαν με τα δεδομένα που συνέλεξαν τα επίγεια τηλεσκόπια Very Large Telescope στη Χιλή, Subaru στη Χαβάη, Very Large Array στο Νέο Μεξικό, καθώς επίσης και το διαστημικό τηλεσκόπιο ακτίνων Χ της ESA XMM-Newton. Επειδή, όπως είπαμε, η σκοτεινή ύλη δεν μπορεί να παρατηρηθεί άμεσα, η κατανομή της στο αχανές Διάστημα υπολογίστηκε με μια μέθοδο βασισμένη σε ένα φαινόμενο γνωστό στους αστρονόμους ως ασθενής βαρυτικός φακός. Με την καταγραφή δηλαδή της μικρής, αλλά παρατηρήσιμης, παραμόρφωσης του σχήματος αυτών των απόμακρων γαλαξιών, η οποία προκαλείται από τη βαρυτική στρέβλωση του χώρου που προκαλεί η παρουσία της παρεμβαλλόμενης σκοτεινής ύλης, κατά μήκος της διεύθυνσης που παρατηρεί το Hubble.

Η διεύρυνση των γνώσεών μας για τη γέννηση και την εξέλιξη των γαλαξιών, οι οποίοι με το πέρασμα δισεκατομμυρίων ετών σχημάτισαν τα τεράστια γαλαξιακά σμήνη και τις κολοσσιαίες δομές που παρατηρούμε σε πολύ μεγάλες κλίμακες είναι άρρηκτα συνδεδεμένη και με τη σκοτεινή ύλη, όπως επίσης και με τον τρόπο που αυτή κατανέμεται στο χώρο και στο χρόνο. Η φύση της όμως εξακολουθεί να μας είναι άγνωστη. Γι’ αυτό, όπως παρατήρησε και ο Richard Massey, ερευνητής του California Institute of Technology, «τώρα που αρχίσαμε να χαρτογραφούμε την κατανομή της, η επόμενη πρόκληση είναι να προσδιορίσουμε τι είναι και πώς σχετίζεται με τη συνηθισμένη ύλη που μας περιβάλλει». Τη πρόκληση αυτή καλείται να αντιμετωπίσει η νέα γενιά των υπόγειων ανιχνευτών σκοτεινής ύλης που ήδη λειτουργούν ή κατασκευάζονται αυτή τη στιγμή, σε συνδυασμό με τα νέα πειράματα που θα διεξαχθούν στον LHC και αλλού και με τη βοήθεια πάντα των υπέργειων και διαστημικών μας τηλεσκοπίων.

Δεν χρειάζεται φυσικά να πούμε ότι η οριστική ανίχνευση κάποιων από τη πληθώρα των εξωτικών σωματιδίων που έχουν προταθεί προκειμένου να εξηγήσουν τη σκοτεινή ύλη, είτε αυτά είναι αξιόνια είτε WIMPS είτε κάτι άλλο, θα αποτελέσει ορόσημο στην εξέλιξη των φυσικών επιστημών και θα ανοίξει το δρόμο σε νέα, ανεξερεύνητα ακόμα, πεδία έρευνας, πέρα από το Καθιερωμένο Πρότυπο, που περιγράφει το μικρόκοσμο των στοιχειωδών σωματιδίων. Ποιο από αυτά θα αποδειχτεί ότι αποτελεί τον κύριο όγκο της σκοτεινής ύλης του Σύμπαντος εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο έντονης έρευνας. Ή, ίσως πάλι, οι επιστήμονες που επιμένουν ότι το λαμπρό οικοδόμημα της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας θα πρέπει να αναθεωρηθεί να έχουν πράγματι δίκιο. Κανείς δεν ξέρει ακόμη με βεβαιότητα. Γι’ αυτό, καλό θα ήταν ίσως να θυμόμαστε την προτροπή του μεγάλου μυθιστορηματικού ντετέκτιβ Sherlock Holmes: «Όταν θα έχεις αποκλείσει το αδύνατο, οτιδήποτε παραμείνει, όσο απίθανο κι αν είναι, πρέπει να είναι η αλήθεια».

Διονύσης Π. Σιμόπουλος & Αλέξης Α. Δεληβοριάς

Read Full Post »

20f898136168c22285627099a1664e0b_l

Βρήκαμε τα 17 προβλήματα που μόνο οι λάτρεις των βιβλίων μπορούν να καταλάβουν!

 

Πρόβλημα νο1.  Όταν κάποιος σε ρωτάει ποιό είναι το αγαπημένο σου βιβλίο και περιμένει να διαλέξεις μόνο ένα.

2. Όταν κάποιος διακόπτει το διάβασμά σου. Αφού στην πραγματικότητα το βιβλίο είναι σαν σήμα «Μην ενοχλείτε».

3. Όταν η κινηματογραφική μεταφορά ενός βιβλίου το παρουσιάζει με τελείως λάθος τρόπο.

 

4. Και καταστρέφει εντελώς τις φανταστικές εικόνες των ηρώων που έχεις πλάσει.

5. Όταν κάποιος που συμπαθείς σου λέει ότι δεν του αρέσει το διάβασμα.

6. Όταν ξεχνάς να φας ή να κοιμηθείς γιατί το βιβλίο είναι πάρα πολύ καλό.

 

7. Όταν ο αγαπημένος σου ήρωας πεθαίνει. Κι εσύ παριστάνεις πως είναι ακόμα ζωντανός αλλά δεν είναι πια το ίδιο.

8. Όταν διαβάζεις κακές κριτικές για ένα βιβλίο που λατρεύεις.

9. Όταν ένας συγγραφέας σταματάει να γράφει προτού ολοκληρώσει όλες τις συνέχειες μιας σειράς βιβλίων.

 

10. Όταν κάποιος σου αποκαλύπτει το τέλος ενός βιβλίου. Ή, -κάτι ακόμα χειρότερο- το τέλος μιας ολόκληρης σειράς βιβλίων.

11. Όταν μπαίνεις σε βιβλιοπωλείο.

12. Όταν δανείζεις σε κάποιον ένα βιβλίο και στο επιστρέφει σε άθλια κατάσταση.

 

13. Ή δεν στο επιστρέφει ποτέ.

14. Όταν τελειώνεις ένα βιβλίο και πρέπει να περιμένεις έναν ολόκληρο χρόνο για το επόμενο της σειράς.

15. Όταν ένα βιβλίο σε κάνει να κλαις υστερικά μπροστά σε κόσμο κι όλοι νομίζουν πως τρελάθηκες.

 

16. Όταν κανείς δεν πιάνει τον διακριτικό σου λογοτεχνικό υπαινιγμό.

17. Όταν κάποιος σου λέει ότι διαβάζεις πάρα πολύ. Ενώ εσύ ξέρεις πως τα βιβλία δεν είναι ποτέ αρκετά.

 

Πρωτότυπη πηγή: buzzfeed.com

 

Πηγή: peopleandideas.gr

 

Thessaloniki Arts and Culture,   http://www.thessalonikiartsandculture.gr/

Read Full Post »

n-juan-coderch-large570

 

«Νέαι (καὶ ἀήθεις) ὑπουργίαι ἐν τοῖς Ἡνωμένοις Ἀραβικοῖς Ἐμιράτοις». «Οὐκ ἔξεστι τῷ κινητῷ τηλεφώνῳ χρῆσθαι». «Ἀετοί επί “δρόνας“». «Ἀεροσκάφος εἰς τὸ Αἰγαῖον Πέλαγος καταπίπτει». «Ὁ Ὀβάμα εὐώνως δειπνεῖ». Φράσεις που φαίνονται να βγαίνουν από αρχαία κείμενα, ωστόσο η…θεματολογία τους μάλλον δεν συνάδει με τις συνήθεις θεματολογίες που συναντά κανείς σε κείμενα αρχαίων συγγραφέων, αλλά με τη διεθνή ειδησεογραφία. Για την ακρίβεια, παραπέμπουν σε τίτλους που θα έβρισκε σε μια σημερινή ενημερωτική ιστοσελίδα στα…αρχαία ελληνικά- όπως τοakwn.net (Akropolis World News), δημιούργημα του Dr. Juan Coderch, Ισπανού καθηγητή αρχαίων ελληνικών και λατινικών στο Πανεπιστήμιο του Σεντ Άντριους (Σκωτία).

Το akwn.net έχει αποτελέσει ουκ ολίγες φορές θέμα ενασχόλησης των ελληνικών ΜΜΕ- κάτι που επισημαίνει και ο ίδιος ο Dr. Coderch, ο οποίος, κατά την επικοινωνία μας μαζί του, μας ζητά, αν είναι δυνατόν, και κάποιες «πιο πρωτότυπες» ερωτήσεις, δίνοντάς μας αφορμή να κινηθούμε σε πιο «εξωτικές» ατραπούς- αφού πρώτα πούμε λίγα πράγματα για την «ταυτότητα» του akwn.net.

Διαβάστε την συνέντευξη εδώ

http://www.huffingtonpost.gr/2016/10/19/istoselida-arxaia-ellhnika_n_12537146.html?ncid=fcbklnkgrhpmg00000001

Read Full Post »

%ce%bf%ce%b4%cf%85%cf%83%cf%83%ce%ad%ce%b1%cf%82

Άραγε αυτό γιατί δεν μας τα διδάξαν στο σχολείο;;; «..Διαβάστε το! Αρκούν 2 λεπτά.Αλλά μπορεί να το σκέπτεστε για πολύ περισσότερο…
Άραγε μας τα διδάξαν στο σχολείο;;; μάλλον όχι γιατί …πρόσεχα την ώρα των αρχαίων..

Είναι πολύ σημαντικό, αυτές τις κρίσιμες ώρες, να ρίξουμε μια ματιά στην βίβλο των Ελλήνων, δηλαδή στα ΟΜΗΡΙΚΑ ΕΠΗ και να διδαχτούμε, έστω και την τελευταία στιγμή, από το πνεύμα του Οδυσσέα.

ΔΗΛΑΔΗ: Να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας, να ελέγξουμε την παρόρμηση να έχουμε τις
αισθήσεις μας και τις αντένες μας ΑΝΟΙΧΤΕΣ και να μην παρασυρθούμε από την οργή και το μένος που μας διακατέχει, ώστε να γίνουμε βορρά, στους σύγχρονους «μνηστήρες».

Όταν ο Οδυσσέας φτάνει στην Ιθάκη, η μεγίστη επιθυμία του είναι ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΠΙΣΩ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ, τον κόσμο που του έκλεψαν.

Παρά την μεγάλη του λαχτάρα, διατηρεί την ανωνυμία του και μεταμορφωμένος σε ζητιάνο από την
ΘΕΑ ΑΘΗΝΑ, πηγαίνει στο παλάτι ώστε να ελέγξει την κατάσταση και να πάρει τις πληροφορίες που θέλει, υπομένοντας καρτερικά τις προσβολές και την χλεύη των
μνηστήρων.

ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ, ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΤΟΧΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΣΤΕΙΡΑ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ.

Γι αυτό τον λόγο και είναι ο αγαπημένος της Θεάς ΑΘΗΝΑΣ, της Θεάς που αντιπροσωπεύει την ΝΟΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΟΣ, την ΣΟΦΙΑ, την ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ.Της Θεάς που μελετά τον εχθρό και τον πολεμά με τα ίδια του τα όπλα.

Όταν όμως έρχεται η ώρα, όταν τους έχει στριμώξει όλους άοπλους σε ένα δωμάτιο, όταν φανερώνεται πάνοπλος, ΤΟΤΕ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΟΥ.

ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΕΙΧΝΕΙ ΟΙΚΤΟ, ΓΙΑΤΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΙΟΣ ΤΟΥ, που δημιούργησε με τον δικό του ιδρώτα, ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ που οι μνηστήρες καταχράστηκαν και καπηλεύτηκαν μαζί με την φιλοξενία του οίκου του που τιμησε τον ΞΕΝΙΟ ΔΙΑ.

Ο ισχυρότερος αντίπαλός του είναι ο ΑΝΤΙΝΟΟΣ.

Η λέξη μιλά απο μόνη της.

Είναι η ΑΝΤΙ-ΝΟΗΣΗ, είναι αυτό που μας κάνουν ΤΩΡΑ, είναι ο τρόπος με τον οποίο θολώνουν τις καταστάσεις και την πραγματικότητα ώστε ΝΑ ΜΗΝ ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΚΑΘΑΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΕΛΕΓΧΟΥΝ.

Είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την καθυπόταξη και δουλεία του ανθρώπου.

Ο επόμενος είναι ο ΕΥΡΥ-ΜΑΧΟΣ.

Αυτός που μάχεται με κάθε τρόπο, με εύρος, ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟΝ, ο δεινός και αδίστακτος μαχητής.

Ο ΑΜΦΙ-ΝΟΜΟΣ! Αυτός που διαστρεβλώνει τον ΝΟΜΟ και την τάξη των πραγμάτων, ο επικίνδυνος γιατί είναι ΕΤΣΙ και ΑΛΛΙΩΣ!

Ο ΑΓΕ-ΛΑΟΣ! Αυτός που άγει τον λαό, που τον παρασύρει με την βοήθεια του ΑΝΤΙ-ΝΟΟΥ.

Που τον μετατρέπει σε ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΗ ΑΓΕΛΗ!

Κανένα όνομα στα Ομηρικά έπη δεν είναι δοσμένο στην τύχη!

Κρύβουν βαθύτατα νοήματα και στο χέρι μας είναι να τα αποκρυπτογραφήσουμε και να διδαχτούμε, ή καλύτερα να συνετιστούμε.

Οι πρόγονοί μας μιλούν, ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ, μας λένε ΠΩΣ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕ, μας λένε πως να τινάξουμε τον ζυγό.

ΑΡΚΕΙ, ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ!

Και ο Αντίνοος, ο στόχος της πρώτης φονικής βολής του Οδυσσέα. Είναι αυτός ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ να πεθάνει πρώτος.
Γι” αυτό, μακριά από την προπαγάνδα των ΜΜΕ.

Και τον σκοτώνει ρίχνοντας του το βέλος στον ΛΑΙΜΟ, το ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ δηλαδή της επικοινωνίας που την χρησιμοποιεί ενάντια στην νόηση των ανθρώπων! ..»

Πηγή: ramnousia.com
pentapostagma

Read Full Post »

Ο Διάλογος Του Μονολόγου

                                                   Νουβέλα

Δημήτριος Αλεξόπουλος

 

εξωφυλλο

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΕΡΓΟΥ:

 

Το βραβευμένο έργο του Δημήτριου Αλεξόπουλου, αποτελεί την πρώτη σε σειρά στοχαστική νουβέλα, από τις πέντε σε σύνολο που θα ακολουθήσουν.

Πραγματεύεται την φιλοσοφική αναζήτηση ενός άνδρα μοναχικού, που βρίσκεται αιχμάλωτος και απομονωμένος μες στην μαρμαρυγή της νύχτας.

Έπειτα από μια αλληλουχία δυσάρεστων και ανυπόφορων γεγονότων που συνέβησαν στην ζωή του, απαρνήθηκε τα εγκόσμια, τον κοσμικό βίο και πήρε την θαρραλέα απόφαση να εγκατασταθεί μόνιμα σ’ ένα απόμακρο και απόκοσμο αγρόκτημα αρκετά χιλιόμετρα μακριά από την πόλη.

Μέσα στην μοναχικότητα και τον απομονωτισμό, γνώρισε καλύτερα τον εαυτό του και το «Εγώ» του, τις περισσότερες φορές, ωστόσο, όχι με ήπιο τρόπο, αλλά με λύπη και πικρία.

Εκεί, στο αγρόκτημα όπου κατοικούσε, τον επισκεπτόταν καθημερινώς, ο αδελφικός του φίλος, ο Σωκράτης, και συζητούσαν έντονα και ζωηρά, συχνά μάλιστα με αψιμαχίες και φιλονικίες…

Τα θέματα που ανέδυε στην επιφάνεια ο Σωκράτης, έκαναν τον ήρωά μας εξαγριωμένο! Γινόταν έξαλλος, παράφρων και αρνητικός, όσο κι αν μέσα του πίστευε πως ο φίλος του έλεγε πάντοτε την αλήθεια.

Ίσως να μην μπορούσε να αντέξει την αλήθεια. Ίσως να έκρυβε κάποιο μυστικό μέσα στου υποσυνείδητού του το σεντούκι, καλά σφραγισμένο… Δεν ήθελε να αναπολεί και να ενθυμάται γεγονότα που τον στοίχειωναν και τον τυραννούσαν κάθε λεπτό της ημέρας…

Έτσι, μια όμορφη και ηλιόλουστη ανοιξιάτικη ημέρα, πήρε την απόφαση να εγκαταλείψει το μοναχικό του αγρόκτημα και να πολεμήσει με τις σκέψεις και τις ερινύες που τον κατεδίωκαν, με εξαιρετικά απροσδόκητη έκβαση.

Τα κατάφερε! Πολέμησε με τον εαυτό του, ασπάστηκε την αλήθεια, μα για όλα αυτά υπήρχε ένα τίμημα…

Η δικαίωση και η κάθαρση!

 

Read Full Post »

« Newer Posts - Older Posts »