Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘ιωάννης παναγάκος’

Τη μέρα που γιορτάζαμε το όχι του σαράντα
Ελληνοπούλι αητόπουλο, της λευτεριάς κλωνί
ψηλά τη γαλανόλευκη στου ήλιου το θρονί
να στήσει ονειρευότανε με την ψυχή του αγάντα`
της λευτεριάς μπαλάντα
Ελλάδα να υμνεί!

Στη Βόρειο Ήπειρο π’ ανθεί το αίμα των ηρώων
που έπεσε για λευτεριά του Έθνους η αλκή,
ο Κωνσταντίνος ύψωνε σημαία Ελληνική
πιστός τοις κείνων ρήμασι, στο έθος των πατρώων`
κληρονομιάς προικώον
πατρίδα μας γλαυκή.

Μα κάπου παραμόνευαν τα όργανα του Ράμα
τα σκοτεινά υποχείρια του νέου Αλή Πασσά
που δε νογά πολιτισμό, για θάνατο λυσσά
και τύλιξαν τη μάνα του στα μαύρα και στο κλάμα`
στον ουρανό αντάμα
μαύρος καπνός φυσά.

Τώρα η θλίψη τριγυρνά στο δοξασμένο χώμα
που δέχτηκε στο σώμα του το αίμα τ’ αχνιστό
μα έτσι πάνε οι ήρωες, κρατώντας τον ιστό
κι ας πέφτουν σφαίρες σαν βροχή στο τιμημένο σώμα`
της λευτεριάς το χρώμα
στο βλέμμα το ζεστό.

Αητοπερήφανε Έλληνα, Κατσίφα Κωνσταντίνε
που στην καρδιά σου φώλιαζε του γένους η τιμή
δε σ’ έσκιαζαν οι απειλές, οι μπόρες κι οι διωγμοί
με τη σημαία στα χέρια σου σε βρήκαν, λευκέ κρίνε`
της λευτεριάς το είναι
τα βόλια στο κορμί!

Έτσι πεθαίνουν οι αετοί, με τη σημαία στα χέρια
κι η δόξα και η αρετή στεφάνι σου στην κεφαλή
πού ’χες Ελλάδα στην ψυχή, κι όνειρα όμορφα ευκλεή
της λευτεριάς τα σήμαντρα να ακουστούν στ’ αστέρια`
ονείρατα αιθέρια
να γίνουνε δαυλοί!

Ιωάννης Παναγάκος (8/11/2018).

45011824_10217151758574154_7591824504972640256_n

Advertisements

Read Full Post »

παναγάκος

Αγαπητοί φίλοι,

 

Έχω την τιμή να σας προσκαλέσω να τιμήσετε με την παρουσία σας την Τελετή Απονομής των Βραβείων του 8ουΠαγκόσμιου Λογοτεχνικού διαγωνισμού που θα λάβει χώρα στο Πολεμικό Μουσείο το Σάββατο 16 Ιουνίου στις 11.30.

 

Θα βραβευτούν δύο ποιήματά μου:

 

ΚΛΕΟΣ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

(Έπαινος)

 

Στη μνήμη του Αθάνατου Ευαγόρα Παλληκαρίδη

που απηγχονίστηκε από τους Άγγλους στις 14 Μαρτίου 1957…

 

Ημίθεε Ευαγόρα,

κλέος του ανέμου και του φωτός,

Κλείνω το γόνυ ευλαβικά

μπρος στην σεπτή και άχραντη μνήμη σου.

Η ψυχή μου ατενίζει τον ουρανό

που εσύ σήκωσες τόσο ψηλά.

Ουρανό ελευθεριάς και αξιοπρέπειας.

Γι’ αυτές που με την παλληκαριά της Ελληνικής ψυχής σου

θυσίασες τα νιάτα και την ομορφιά σου.

Ω, πηγή ζώσας ελπίδας

που υψείς τις μελλούμενες ακολουθίες του χρόνου!

Σού υπόσχομαι

και παρακαλώ το Θεό να μου δώσει φώτιση,

το δικό σου θάρρος

και άσβεστη δύναμη,

για να καρποφορήσει αυτή η υπόσχεση,

ω, φάρε εσύ ουράνιε στίλβοντα ψυχές…

Ν’ αγωνιστώ, υπόσχομαι

και να παλέψω με όλες μου τις δυνάμεις

για να μη σβήσει ποτέ

το άνθισμα και η καρποφορία της θυσίας σου αυτής,

στις ψυχές των Πανελλήνων

και στο χώμα το ιερό!

 

Ιωάννης Παναγάκος

 

ΘΑ ΗΘΕΛΑ Ν’ ΑΝΑΨΕΙ ΜΙΑ ΦΩΤΙΑ

(Β΄ Βραβείο)

 

Θα ήθελα ν’ ανάψει μια φωτιά

στης σχόλης την ακύμαντη αιθάλη

μες στις ψυχές ν’ αστράψει μπαρουτιά

και να γενεί μια πυρκαγιά μεγάλη

σαν κάποτε παλιά`

των σαλπισμάτων ν’ ακουστεί η λαλιά

που θρόιζε ονείρατα μεγάλα

και ζούσε και φιλούσε την Ελλάδα.

 

Θα ήθελα ν’ ανάψει μια φωτιά

του πνεύματος, της αρετής και του ήλιου

του Λεωνίδα και του Διάκου η αποκοτιά

τ’ ολόγραμμα του δείπνου του γαμήλιου

με την ελευθεριά`

της Κύπρου, της Ελλάδας η χροιά

τ’ Αλέξανδρου, του Τάσσου η διαθήκη

να φέρει της Ανάστασης τη νίκη.

 

Θα ήθελα ν’ ανάψει μια φωτιά

μες στην καρδιά σαν κάποτε, μεγάλη,

σαν τη φωτιά που είχαν στη ματιά

της Κύπρου τα Ελληνόπουλα, που θάλλει

σαν πάντα στις κορφές`

του Αυξεντίου και Καραολή

Μάρκου, Αβραάμ και Σολωμού η ώρα

σαν κείνη εκεί του ημίθεου Ευαγόρα.

 

Θα ήθελα ν’ ανάψει μια φωτιά

Να διώξει του Αττίλα την ψευτιά!

 

Ιωάννης Παναγάκος

 

Η παρουσία σας θα μου δώσει μεγάλη χαρά και θα είναι τιμή για μένα.

 

Με εκτίμηση,

 

Ιωάννης Παναγάκος

Read Full Post »

μακεδονία

Θα αλωθείς ψυχή μου;

Ήταν ένα ποίημα που είχα γράψει πριν μερικά χρόνια, επίκαιρο τότε, πολύ πιο επίκαιρο σήμερα…

 

ΘΑ ΑΛΩΘΕΙΣ ΨΥΧΗ ΜΟΥ;

Υπάρχουν μερικές στιγμές, καρδιά μου,

που δεν έχουν επιστροφή!

Αν τον διαβείς τον ποταμό, οι γέφυρες πίσω σπάνε·

κι όλα θα πέσουν στο νερό της άρνης.

Όλα θα πέσουν, όλα!

Κι ο σπόρος κι οι γέφυρες κι οι ελπίδες!

Κι ο ήλιος δε θα ξανασταλάξει τους αιώνες του

στα τρανά βουνά με των αχτίδων του το βλέμμα!

Έφτασε και για σένα, η στιγμή αυτή!

Αγαπημένη, αυτή είναι η στιγμή σου!

Τον αφουγκράζεσαι τον αγέρα της ιστορίας;

Τα βήματά του, όλο και πλησιάζουν·

με πάταγο, βαριά, αδυσώπητα.

Κι ίσως είναι τα τελευταία της ιστορίας σου

πατήματα, που αγκομαχώντας,

αργοχαροπαλεύουν την υπόστασή σου, αστέρι μου,

αστέρι των αιώνων· σε πλήγωσαν!

Έβαλες κι εσύ τα χέρια σου να βγάλεις τα μάτια της μνήμης σου.

Σε πλάνεψαν, σού ’δειξαν λάθος δρόμο.

Και συ ακολούθησες· με μια επίφαση απορίας να σπαρταρά

στον ευδαιμονισμό της πλάνης

που ταχυδρομούσες στις μνήμες του χρόνου.

Και να, που τώρα, η ιστορία έρχεται να παραλάβει το δέμα·

στο πιο κάτω κι απ’ το έσχατο σκαλί του αντίλαλου.

Όσο κι αν θες – αν πράγματι, θες – να κρατήσεις το καταπίστευμα,

δεν ημπορείς ν’ ακυρώσεις την εγγραφή που μοναχή σου έκανες

στων απωλειών το υποθηκοφυλακείο.

Η εκπόρθηση συντελέστηκε εν αιθρία!

Το μόνο που απομένει είναι η άλωση· και επίκειται!

Θα αλωθείς ψυχή μου;

(2010)

Ιωάννης Παναγάκος

 

Δε μου ζητάνε απλώς ένα όνομα. Μου ζητάν να δώσω ένα κομμάτι απ’ την ψυχή και το αίμα μου.

Και δε μου το ζητάν επαιτώντας ελεημοσύνη λόγω ανημποριάς.

Μου ζητούν να δώσω τη δύναμή μου για να την στρέψουν εναντίον μου.

Στην ουσία μου ζητούν να τους δώσω το επιχείρημα για να μπορούν να θέσουν και επίσημα σε εφαρμογή τα επεκτατικά τους σχέδια.

Γιατί, αν τώρα που δεν έχουν τη νομιμοποίηση του ονόματος διεκδικούν ανεπίσημα ως και τη Θεσσαλονίκη, τότε ποιος ξέρει τί άλλο θα διεκδικήσουν ακόμα, αν έχουν τη νομιμοποίηση του ονόματος και δι’ αυτού των επεκτατικών τους βλέψεων και σχεδίων.

Και σ’ αυτή την περίπτωση μπορεί αυτός που θα υπογράψει από μέρους της Ελλάδας μια τέτοια συμφωνία, συμφωνία δηλαδή που θα περιλαμβάνει το όνομα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ να θεωρηθεί από κάποιους συμμάχους ως καλός εταίρος, και από τη γειτονική χώρα ως καλός γείτονας, για την Ελλάδα, όμως, θα γραφτεί στην ιστορία με τ α μελανότερα χρώματα, χρώματα Εφιάλτη.

Γιατί, μπορεί όλος ο κόσμος να λέει τα Σκόπια Μακεδονία, εάν δεν το πει η Ελλάδα, νομιμοποίηση δεν υπάρχει.

Γι’ αυτό κι εγώ, και επειδή πιστεύω στην ειρήνη η οποία με το όνομα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ απειλείται, και επειδή αγαπώ την πατρίδα μας, το ιερότερο πράγμα στον κόσμο, και επειδή σέβομαι τον άνθρωπο, τα εκατομμύρια των Ελλήνων που η καρδιά τους πάλλεται απ’ τους ρυθμούς της πατρίδας και δη της Μακεδονίας, καθώς και τα εκατομμύρια των μαρτύρων που έχουν θυσιαστεί γι’ αυτή την πατρίδα, και επειδή, θέλω, όταν μετά από χρόνια, θα συζητάω με τα εγγόνια μου γι’ αυτό το θέμα να μπορώ να λέω με υπερηφάνεια «ναι, ήμουν κι εγώ εκεί, εκεί που παλλόταν η καρδιά της Ελλάδας, εκεί στο συλλαλητήριο της Πλατείας Συντάγματος, εκεί που ο Πατριωτικός Παλμός των Ελλήνων απέτρεψε το αισχρό ενδεχόμενο»…

Για όλους αυτούς του λόγους και άλλους χίλιους ακόμη, την Κυριακή στις 4 Φεβρουαρίου 2018, θα είμαι κι εγώ εκεί. Εκεί, στο Σύνταγμα που θα χτυπάει η καρδιά της Ελλάδας και του Έθνους των Ελλήνων. Για τη Μακεδονία μας. Και σας καλώ και σας φίλοι μου να με συντροφεύσετε.

Όταν οι Πέρσες αγγελιαφόροι απαίτησαν από την Σπάρτη και την Αθήνα γη και ύδωρ, οι Σπαρτιάτες τους πέταξαν σε ένα βαθύ πηγάδι, και οι Αθηναίοι σε ένα βάραθρο, λέγοντάς τους πως θα τα βρουν εκεί.

Όταν ο Ξέρξης, στα στενά των Θερμοπυλών ζήτησε την παράδοση των όπλων των αμυνομένων Ελλήνων η απάντηση του βασιλιά των Σπαρτιατών Λεωνίδα ήταν «Μολών λαβέ» (ελάτε να τα πάρετε).

Όταν ο Μωάμεθ ο Β΄ το 1453 ζήτησε από τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο να εγκαταλείψει την Πόλη με διάφορα ανταλλάγματα, ο Έλληνας αυτοκράτορας απάντησε: «… Τό δέ τήν πόλιν σοι δούναι ουκ εμόν εστίν ούτ’ άλλου των κατοικούντων ενταύθα, κοινή γάρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν μή φεισόμενοι της ζωής ημών», δηλαδή, σε ελεύθερη απόδοση από τον Νίκο Καζαντζάκη: «… Δεν παραδίνουμε την Πόλη, τη ζωή μας πήραμε απόφαση να δώσουμε, απροσκύνητα για λευτεριά στο χώμα ετούτο πολεμώντας. Καλός για τ΄ ακριβό χατίρι της κι ο Χάρος».

Όταν ο Ιμπραήμ το 1826, ζήτησε απ’ τους Μεσολογγίτες να παραδοθούν και να του παραδώσουν τα κλειδιά της πόλης, οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι Μεσολογγίτες απάντησαν “τα κλειδιά της πόλης του Μεσολογγιού βρίσκονται κρεμασμένα στις μπούκες των κανονιών μας. Ελάτε να τα πάρετε”.

Όταν οι Ιταλοί ζήτησαν την παράδοση της Ελλάδας το 1940 η απάντηση του Έλληνα Πρωθυπουργού ήταν ΟΧΙ.

Πώς, λοιπόν, τώρα εμείς, ποιός από μας δικαιούται να διαγράψει αυτή την πορεία, να αλλοιώσει αυτή την ψυχή, να προσβάλει την ιστορία, να ασεβήσει πάνω στο ποτισμένο για την Ελλάδα, με αίμα ηρώων, χώμα;

«…Την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω…» (Όρκος Αρχαίων Αθηναίων).

 

ΤΟ ΟΧΙ ΣΟΥ ΝΑ ΠΕΙΣ

Κλαίω για σε, πικρά, πατρίδα αγαπημένη·

για τα ωραία, τα μεγάλα που περάσαν·

που τίποτα στο τώρα πια δεν απομένει

– οι φίλοι σου τα έργα σου, πώς τα ξεχάσαν –

και τώρα σε λαβύρινθο καλά κλεισμένη,

χωρίς τους μίτους σου που σου τους υφαρπάσαν,

μια ευκαιρία έχεις, μόνο, μην ξεχάσεις:

το Όχι σου να πεις, ολόρθη· δε θα χάσεις.

(2011)

Ιωάννης Παναγάκος

 

Ποιά ζωή αξίζει να ζεις και τί νόημα έχει, χωρίς λευτεριά και αξιοπρέπεια!

Σας ευχαριστώ!

Φιλικά,

Ιωάννης Παναγάκος

 

Read Full Post »

26166962_10215684548332614_8428497718994233686_n

Χρόνια Πολλά – Καλή Χρονιά!

Ευλογημένη με Υγεία, Αγάπη, Λευτεριά και Ειρήνη!!

 

Καλή χρονιά κι ανέφελη να έχουμε εφέτος

και να μην είναι ανώφελη καμιά γιορτή μες στο έτος!

Καλή Χρονιά κάθε καλό αυτή η χρονιά να έχει·

με ανθούς σοφίας στο μυαλό και μόνο φως να βρέχει!

Καλή χρονιά κι αμόλυντη στη φύση στις ψυχές μας

με πρόοδο πνευματική με ειρήνη στις καρδιές μας!

Καλή Χρονιά κι λεύτερη ναν’ η χρονιά αυτή,

χωρίς αφέντες, και δοτούς, μα η ζήση ναν’ γιορτή!

Καλή Χρονιά, κι η Ελλάδα μας να βρει τα βήματά της

να ξαναγίνει ο Έλληνας, του κόσμου ο στυλοβάτης!

Καλή Χρονιά, κι η Λευτεριά να ανοίξει τα πανιά της

να ξαναλάμψει η αρχοντιά και πάλι τη γενιά της!

Το δέκα οχτώ ελεύτερο και άγιο να είναι

κι εσύ λαέ ξεκόλλα πια και τ’ όνειδός σου πλύνε!

Καλή Χρονιά κι Ανέφελη νάν’  η χρονιά αυτή·

κι ο κόσμος να χαμογελά μ’ αγάπη κι αρετή!!

Με Αγάπη,

Ιωάννης Παναγάκος

Read Full Post »

ΕΞΟΔΟΣ ΜΕΣΟΛΟΓΓ

ΜΑ ΤΟΤΕ ΗΤΑΝ ΤΟ ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ

Σαν πλησιάζει ο καιρός στο τέλος του να ’ρθει

στην καταχνιά ξεχνιέμαι και γυρίζω λίγο πίσω.

Ένα λαγούμι στον χρόνο ανοίγω

και τους ορίζοντες της καρδιάς μου, την καρδιά της ψυχής μου

στο πρωτόφταστο την φέρνω σημείο του τώρα`

εκεί που πρωτόζησα ετούτες τις πληγές

τότε που πληγωμένη η ψυχή κατάβαθα

αλυχτούσε κι έκλαιγε τη μαύρη προσευχή της

στην αλλοτινή της πορεία

και που ο αντίλαλος ο παλιός, ο χρυσόφαντος της ιστορίας

εισάκουσε το πρόσταγμα το πανάρχαιο

και μοσχομύριστες αντισήκωσε τις καρδιές μας

ως στης Λαύρας το φλάμπουρο της Άγιας.

Μα τότε ήταν το εικοσιένα

κι ήταν ο Γέρος, ο αητός του Μοριά, κι ήταν κι ο Γιώργης Καραϊσκάκης

τ’ αρματολίκια κι η κλεφτουριά! Κι ήταν ακόμα ο Παπαφλέσσας

κι ο Αθανάσιος ήρως, ο Διάκος, και ο καλόγηρος ο Σαμουήλ

και οι Ελεύθεροι στο Μεσολόγγι, πολιορκημένοι εντός των τειχών

μα με ελεύθερη ψυχή και πνεύμα όπως ο ήλιος κι η ξαστεριά!

Κι ήταν το Σούλι, τα Δερβενάκια, χορός στο Ζάλογγο, Κούγκι φωτιά!

Κι ήσαν κι ήσαν … οι Έλληνες ραγιάδες,

που ραγιάδες δε θέλαν νά ’ναι

κι ήταν κι ήταν το αστέρι το μισόσβηστο,

μα άσβεστη πόχει την φλόγα στην ψυχή!

Για το ξεπέταγμα! Για τον μεγάλο ξεσηκωμό!

Το αστέρι που τρεμόσβηστο φούντωνε για του Γένους το ξαναγέννημα!

Την ανάσταση των παλιών αιώνων.

Κι ήταν ακόμα τότε που πίναμε τον φόβο και τραγούδι τον εκάναμε στα χείλια

μα πιο πολύ στις καρδιές μας.

Δεν μας έπινε ο φόβος. Δεν μας έπιανε ο φόβος.

Μον’ κρασί τον κάναμε και μπόλι στις ψυχές μας

σαν τον Μιθριδάτη.

Κι έτσι πατήσαμε το δράκο εντός μας που ραγιάς – ραγιάς κοιμότουνε

πνεύμα και θέληση και χέρια ποντισμένα στην υπνονεφέλη του τίποτα,

ραγιάς ραγιά, πισθάγκωνα τον εαυτό του ψυχοδεμένο στο πουθενά καθήλωνε

και, ξάφνω, ραγιάς – ραγιάς κοιμήθηκε και ξύπνησε αληθινός ως ήταν,

ως γεννήθηκε, Έλλην,

ως για την ανθρωπιά του τον έταξε ο Θεός πλαστουργώντας τον

στους ανθρώπους.

Και τώρα, τώρα, ω, τώρα!

Ραγιάς –ραγιά, ραγιαδισμό διδάσκει

και γραικύλους στους αδαείς απιθώνει τους στοχασμούς του

λιγδώνοντας των περασμένων μεγαλείων την ανάμνηση.

Κι ο Μεγάλος Σουλτάνος κι οι Βεζίρηδες,

όλοι τους τυμβωρύχοι των μνημείων της ιστορίας,

της παλιάς και της μελλούμενης,

να δίνουν τον τόνο.

Κι απόξω, μακριάθε, κι από μέσα, εδώθε,

το Μέγα Διευθυντήριο να εποπτεύει.

Επιδαψίλευση επαίνων

στους καμαρότους που καμαρωτά προσκυνούν

φωτιά και λάβρα στους απροσκύνητους!

Έπαινος σ’ όποιον μάινα την περηφάνια του κρατά

σ’ όποιον την ψυχή του να την διαφεντέψουν αφήνει,

μύδροι και αρά, σ’ όποιον τα πανιά στον άνεμο ορτσάρει.

Μα η Σύβαρη έπεσε

γιατί «μολών λαβέ» δεν είχε μάθει, τί σημαίνει.

Γιατί, «όχι», στους βάρβαρους να λέει δεν είχε μάθει.

Στους βάρβαρους εκτός` στους βάρβαρους εντός.

Μα πιο πολύ δεν καταλάβαμε, εμείς,

πως κανείς έξωθεν δεν ημπορεί να μας βλάψει

αν δεν ανοίξει η Κερκόπορτα απ’ τους εντός, τους από μέσα.

Αχ, καρδιά μου!

Πόσο πιο πάνω θά ’σουνα, και συ, πατρίδα,

αν έθαβες στο χθες όλους εκείνους που πάντα ήσαν χθες.

Αν τους θήλιαζες στο ικρίωμα της ιστορίας

με την επιγραφή που ταιριάζει στους Εφιάλτες: «Προδότης».

Αλλά εσύ, ψυχή μου, πού είσαι;

Πού αλώθηκες, ψυχή μου;

Ω, αναστήσου, μέρα χαράς πού ’ναι σήμερα, μέρ’ Αναστάσιμη,

μέρα οπού η Θεοτόκος ευαγγελίζεται!

Να, ο Άγγελος, το μήνυμα που φέρνει το καλό!

Η Παναγιά παραστέκει σε.

Ψυχή μου, ορθώσου στον ουρανό σου!

Ο Κύριος, μετά Σου!

                                                                                                                                                                                      Ιωάννης Παναγάκος

Από την ποιητική συλλογή » Αχ, Πατρίδα μου, Μάνα Πατρίδα » – Αριστείο μετά Χρυσού Μεταλλίου στον διεθνή διαγωνισμό του περιοδικού Λόγου – Τέχνης – Πολιτισμού «Κελαινώ» και του Λογοτεχνικού Ομίλου «Ξάστερον» 2012.

Read Full Post »

παναγάκος

ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

 

Χαλάσματα…

Κομβόι χάντρες η ψυχή μου

χαρτογραφημένες αναμνήσεις και πλεούμενοι πόθοι.

Με τον μύχιο σφυγμό της

στο ημερολόγιο της λησμονιάς.

Προσφυγιά στο όνειρο…

Οδοιπορούσα με αβέβαια βήματα.

Θραύσματα ουρανού ατάκτως κρημνισμένα

κι ένα ναυάγιο ελπίδας χωρίς εισιτήριο.

Προορισμός το πουθενά.

Το «πουθενά στο όνειρο»

ή «το όνειρο στο πουθενά».

Στη συναυλία των σιωπών και της σιγής.

Ποιος ξέρει!

Ίσως νά ’ναι πιότερα μπορετό

ν’ αναγείρω έτσι την άνοιξη

στα χωρικά πελάγη της καρδιάς μου.

Εκεί που συχνάζουν

το τελευταίο διάστημα

οι σιδερένιοι καιροί που μου στοιβάζουν

εκείνοι που στρεβλώνουν την κλίνη των πόθων μου!

Προσφυγιά στο όνειρο!…

Τί κι’ αν αναμένουν τα άλλα

τα περιβρέχοντα τα όρια της ζωής μου

επίσημα δρομολόγια.

Δεν έχουν όμως προοπτική. Ούτε καν το πουθενά.

Το «πουθενά στο όνειρο» ή «το όνειρο στο πουθενά».

Προσφυγιά στο όνειρο λοιπόν.

Εκεί που η άνοιξη ραίνει τη ζωή με τον πραγματικό εαυτό της.

Εκεί που η ψυχή μου αναζητά τα ηλιοτρόπια του ήλιου!

 

Ιωάννης Παναγάκος

 

Έπαινος στον 35ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της Παναλλήξνιας Ένωσης Λογοτεχνών, 2016. Η απονομή έγινε στι 22/1/17.

Read Full Post »

Older Posts »